#

Йўлимиздаги тўсиқлар

Ўтган замонларда бир қирол бўлган экан. Кунлардан бир кун у саройга элтадиган йўл устига каттабир харсанг тош қўйдирипти ва ўзи бир четда ўтириб » кўрамиз нималар бўлар экан » дея кузата бошлабди. Қиролликнинг энг бадавлат савдогарлари, энг номдор карвонлари, сарой амалдорлари бирма-бир келибдилар, тонгдан то кечга қадар. Ҳаммаси тошнинг атрофдан айланиб ўтиб саройга ўтиб кетаверибдилар ва уларнинг аксарияти баланд овоз билан: » халқидан шунча солиқни олади-ю, йўлларини тоза сақлай олмайди» дея танқид ҳам қилиб ўтибдилар Кун кеч бўлганида саройга мева-сабзавотлар олиб келаётган бир боғбон тошни кўриб, саватни ерга қўйибди ва икки қўли билан тошни секин аста сура бошлабди. Терга ботибди, баъзи жойлари қонабди лекин тошни йўлдан олиб ташлабди. Саватини олишга эгилиб, қараса тошнинг эски жойида бир қутига кўзи тушибди. Қутини очиб не кўз билан кўрсинчи, қути олтинлар билан тўлла эди ва унинг устида: «бу олтинлар харсангни йўлдан олиб ташлаган кишига тегишли» деб ёзилган қиролнинг хати турарди. Боғбон бугун кўпларимизнинг ҳаёлимиздан кўтарилиб кетган бир дарс берган эди бизларга. Ҳар бир тўсиқ ҳаёт йўлларимизни енгиллатишга ёрдам берадиган бир фурсатдир.

#Boshqalar#523
O'xshash hikoyalar
Ehtirosli.ru   Яндекс.Метрика