#

O'lim ostonasidagi qiz

Shifokorning gaplarini eshitgan Zamira kechasi bilan yig'lab chiqdi. Qiz o'zini orzular osmonidan qulaganday, tubsiz jar yonida turganday his etar, dunyo ko'zlariga qorong'u ko'rinardi go'yo.
- Boshingizdagi og'riqlar, tez charchab qolishingiz, uyqusizlik va yana boshqa bir necha alomatlardan ko'rinib turibdiki, bu dard bedavo… Zamira doktorning gaplarini eshitganidan buyon titrardi. Axir ikki oydan so'ng to'yi. Gap to'yining yaqinligida emas, albatta. Gap kasallikning aynan saraton ekanligida. Shu kungacha tantanali to'y, odamlarning unga havas bilan boqishiga, yana allaqanday orzular og'ushiga intilardi. Bo'lajak turmush o'rtog'i Azamat topgan restoranni ham «Didimga mos emas, oddiygina ekan», deya rad etgan, yaqin kunlarda shu mojaro sabab, gap ham talashib qolishgandi. Bugun erta tongdan esa bu sovuq xabar…
***
— Nega kayfiyating yo'q, Zamira? — dedi tanaffus payti dugonasining bir nuqtaga termulib o'tirganini ko'rgan Sabina.
-…
- Zamira, senga gapiryapman!
- Ha, nima, kim?! — talvasaga tushgancha tipirchiladi qiz.
- Tinchlan, sog'lig'ing joyidami? — hayron bo'lib so'radi Sabina. — Yoki haligacha restoranni o'ylayapsanmi?
- Hmm.
- Siqilishingga arziydi, dugonajon, — dedi hech nimadan bexabar dugonasi ham uf tortib. — Sen Azamatni ko'ndirishga harakat qil, boshqa restoran topsin. Arzoniga yopishmasin, juda xunuk-ku u joy. Zamira jilmaydi. Qiz yonginasida kuyunib gapirayotgan dugonasining so'zlarini eshitarkan, bu narsalar qanchalar arzimas ekanini, eng muhim baxt sog'lik ekanligini angladi.
- Restorandan ming marotaba muhimroq ishlar bor, tiriklik, tinchlik — mana, eng katta baxt!
- N-nima? — kulib yubordi Sabina, — Hoy, to'qson yoshli faylasuf buvimga o'xshab gapirmasang-chi…
- Buving bilgan narsalarni, — o'rnidan g'azab bilan turgan Zamira yig'lagancha gapirdi. — o'limni, minglab darlarni va asl baxt butkul o'zga narsalardaligini sen qaerdan ham tushunarding?! So'ng hatto domlasining hay-haylashiga ham javob qaytarmagan qiz paltosini kiydi-da, ko'chaga yugurdi.
***
Qor anchadan buyon bu qadar gupillab yog'magan, ko'chalarda mashina shovqinini aytmaganda, hech sado eshitilmaydi. Yo'lning bir chetidan asta qadamlar bilan yurib kelayotgan qiz ortda qoldirgan izlariga qarab-qarab qo'yadi. «Oyoq izlarim bir tekisda qolyapti, juda go'zal. Hayot izlarim-chi? Ana, uylarning chiroqlari miltillayapti, odamlar oilasi bilan kechki ovqatga o'tirmoqda. Ularning yuzi, ko'zi baxtdan chaqnashiga bir qarang! Nahot men endi shunday kunlarni ko'rmasam, nahot bahorga yetmay, o'lib ketsam? » Zamiraning ko'zlariga yosh qalqidi. Qizga hech nima yoqmas, ko'zlari borliqdagi qish ziynatidan bahra olardi-yu, bu quvonch aslo yuragiga sig'masdi. Hatto shifokor yoniga qayta borishni ham, dardi haqida takror va takror eshitishni ham xohlamaydi.
- Keldingmi, qizim? Xavotir ola boshlagandim! — dedi Faxriya opa qizini ko'riboq.
- Ozgina kech qolsam ham shunchalik kuyunasizmi, oyi, o'lib qolsam nima qilasiz? — dedi Zamira siniqqina kulib.
- Bu qanday bema'ni gap?! — Faxriya opa qovog'ini bir uydi-da, so'ng qizini qattiq quchoqlab oldi. Zamira ko'ksida to'lgan, bo'g'ziga tiqilgan alam, iztirobini shu dam volidasiga aytsa, ayol ne ko'yga tushishi ma'lum.
- Ie, yig'layapsanmi? — dedi ona qizini quchog'idan bo'shatarkan va tez-da ayolning yuzi nurli jilmaydi. — To'y oldi hamma qizlarda bo'ladigan tabiiy hol-ku bu!
- Tabiiy emas, ona, ishoning bu boshqa… Zamira o'zini bosolmadi, qiz shunchalik o'ksinib yig'lardiki, Faxriya opa esa qizining ahvolini boshqa narsaga yo'yardi.
- Vahimang qursin, qizim, hali bahor kelsin, chiroyli to'y qilamiz, sen go'zal kelinchak bo'lasan! Zamira onasi ko'rsatayotgan, yal-yal yonib maqtayotgan sarpolarga shunchaki termular, ko'z oldidan esa ayni shu xonada uning o'limidan so'ng qanday manzara bo'lishi kechardi. Qiz yana xayollarga berildi. «O'lim! Qanchalar vahimali, vujudni muzlatuvchi so'z. Hammamizning qismatimizda bir kun kelib o'lish yozilgan. Biroq o'lim vaqtini bilish va, ayniqsa, hali hech bir ishga ulgurmay, o'lim tomon borish… Onajon, bilsangiz edi! Yig'lagim, etagingizga osilib, ketmayman, deya faryod chekkim kelyapti. Yashagim kelyapti, ona, to'yib-to'yib nafas olgim kelyapti!»
- Nimalarni o'ylab qolding, qizim? — dedi qizini hech kuldirolmayotgan ona mahzun tortib.
- M-men, — dedi Zamira duduqlanib. — M-men… Shu payt qizning qo'l telefoni jiringladi va ekranda «Azizim» degan yozuv paydo bo'ldi. Zamira avvallari bu yozuvni necha soatlab kutar, hozir esa hatto bu yigit, ya'ni bo'lajak turmush o'rtog'i ham qizning ko'ngliga taskin berolmayotgandi.
- Allo, — dedi Zamira bir chetga o'tib.
- Yaxshimisan, nega ertalabdan beri telefonni ko'tarmaysan, tinchlikmi?! Azamat hayajon, hadik aralash so'zlarkan, «Ishqilib, fikridan qaytib qolmadimikin»,

1 2 »

#Boshqalar#45#olim
O'xshash hikoyalar
Ehtirosli.ru   Яндекс.Метрика