#

Aldangan olifta

— Voy-bo', o'g'lim, milliarderlar ro'yxatiga kiritsa bo'ladigan darajaga yetibsan-ku. Faqat buncha pulni uyda saqlagani qo'rqmaysanmi? — Mavluda opa xonaning burchagida turgan hashamdor sandiqsimon buyumni ochib ko'rsatgan o'g'li Rashidga qarab gapirarkan, nimadandir hayiqqandek yoqasiga tuflab qo'ydi.
- Oyi, men milliarder bo'lsam ham ba'zilarga o'xshab, «Mana men», deb ko'kragimni kerib, ko'chaga chiqmayman. «Pulning shaytoni bor», deyishadi. Yo'q, yaxshisi, o'sha shayton haqida gapirib ham la'natini bezovta qilmay. Pulining borligini odamning o'zi bilsa, bas! Aqlli odamlar bu haqda hatto onasigayam aytmaydi. Lekin mening sizga bir maqtangim keldi-da. Qanday ishbilarmon o'g'lingiz borligini bilib qo'ying, men bilan faxrlaning, dedim-da, — Rashid sandiqsimon buyumni qayta yopib, qulflar ekan, onasiga g'ururlanib qaradi.
- Rashidjon, baribir, buncha pulni uyda saqlamaslik kerakmi, deyman-da, — Mavluda opa ikki qo'lini ko'ksiga qo'yib, yuragiga daf'atan tushgan qo'rquvni tarqatmoqchi edi, lekin qo'rquv battar tugunday tugilib oldi.
- Qaerga olib boraman? Buvimniki karvonsaroy bo'lsa, odamsiz paytning o'zi yo'q. Sizning uyda boringizdan yo'g'ingiz ko'p… Shu ijara uyim tinch-da, o'zim tez-tez xabar olib turaman, — Rashid shunday deya o'sha o'rov-o'rov pullar dastalab bosilgan sandiqsimon buyumiga yana bir marta mehr bilan qarab qo'ydi. Mavluda opa o'g'liga birpas qarab turdi-da, «Aytsammi, aytmasammi», degandek chekka sochlarini to'g'rilab, sekingina gap boshladi:
- O'g'lim, bunday qarasam, to'yning xarajati to'planib qolibdi. Balki, bu kelgan davlat bir narsadan ishoradir. Axir o'ttizga kiryapsan… Buving-ku gapiraverib, jag'i charchadi. Boshqa qarindosh-urug'lar ham salom-alikdan avval «Rashidning boshini qachon ikkita qilasiz?» deb so'raydi.
- Yana o'sha gapmi? — Rashid chimirildi. Men qiz bolamidimki, qarindosh-urug'lar mening tashvishimni qiladi? Qolaversa, pul sarflab uylanishning o'zi ahmoqlikdan boshqa hech gap emas. Men uylanadigan bo'lsam ham bo'lajak rafiqam bilan FHDYo bo'limiga borib, nikohdan o'tib, yashayveraman. O'shangayam hafsala qilsam, bo'lmasa, shunday ham yashayveraman. Axir chet elda yarim aholi shunaqa hayot kechiradi-ku… Mavluda opa birpas indamay turdi-da, so'ng dedi:
- Balki, sening ham gapingda jon bordir. O'lib-tolib, ishlab pul topgandan so'ng uni bir-ikki kunda sochib tamom qilish u qadar to'g'ri ishga o'xshamaydi. Lekin har qancha sochgan pulingga achinayotgan bo'lsang-da, sen kuyovlik libosida o'rtoqlaring bilan karnay-surnay sadolari ostida kelin bolaning uyiga kirib borishing, kayvoni ayollarning «Voy-voy, ko'z tegmasin-ey», deya isiriq tutatishlari… Qizlari balog'atga yetgan ayollarning «Bizgayam shunaqa kuyov nasib etsin», deya tilak tilashlari, baribir, chiroyli-da. Odam ana shularni ko'rish, shularga yetishish imkoni bo'la turib, yetolmasa, baribir, yuragida armon bo'lib qoladimi, deyman-da!
- E-e-e, oyi, armonu orzular odamlarni qayoqqa yetaklamaydi, deysiz… Rashid onasining gaplarini masxaraomuz eshitarkan, yana o'sha sandiqsimon buyumning yoniga borib, unga suykaldi… Mavluda opaning ko'zlarida nimadir charaqlab, tezda so'ndi.
- Baribir, sen nima desang ham gaplaringga aqlim bilan qo'shilsam-da, yuragim boshqa narsa deydi.
- Oyijon, yurakni ham ko'ndiradigan payt keldi. Biz endi butunlay boshqacha yashashimiz kerak. Mana, masalan, ayol kerak bo'lsa, men o'zimga birorta chiroyli hamroh topib olaman. Uni har kun uyimga olib kelishim ham shart emas… Ovqat masalasi desam, ko'cha to'la ovqat. Agar buvimning dumbul sho'rvasini yo sizning yupqangizni sog'insam, bitta qo'ng'iroq qilib qo'yaman-da, ikki-uch soatdan so'ng borib, yeb kelaveraman. Bu pullarni esa… — Rashid qulochini kerdi.
- Rost, bu pullarni nima qilasan? Mehribonlik uyiga o'tkazasanmi? Yo kamxarj oilalarning bolalariga sunnat to'yi qilib berasanmi? — Mavluda opa chet elda bir-ikki yil yashab, allaqanday o'zgarib kelgan o'g'lidan hozir bunaqa javob chiqmasligini bilsa-da, o'smoqchilab so'radi. Rashidning qoshlari baland-past bo'ldi.
- Oyi, qiziq gaplarni gapirasiz-a? Bunaqada odamlaringiz g'irt dangasadan-dangasa bo'lib qolishadi-ku. «Bizga berishi kerak, bizga qilishi kerak, ularda pul bor, bizda yo'q, ular shunga majbur», degan kayfiyatni uyg'otadi bu «ber-ber»lar. Mehr-oqibat o'z yo'liga. Lekin odam ko'ngli qattiq va iloji boricha sovuqqon bo'lishi kerak. Yevropaning yutug'i shunda! Mavluda opa nima desayam, Rashid onasiga gap topib berdi. Axiyri «Buncha ko'p pullarimni qaerga ishlatishimga juda-juda qiziqayotgan bo'lsangiz ham aytmayman. Shunchaki ishlatganimni ko'rganingizda o'zingiz: «Qoyilman, Rashid!» deysiz», dedi va oyisining yelkasidan quchdi.
- Iloho, shunday deyish nasib qilsin!
***
Rashid necha

1 2 3 »

#Boshqalar#559
O'xshash hikoyalar
Ehtirosli.ru   Яндекс.Метрика