#

Jar yoqasida ochilgan sir

— Uka, Xudo sizga sabr bersin, shifo bersin, bardam bo'ling! Kechadan beri endi ko'zlarini ochgan Nurbek shifokorning gaplari ayqash-uyqash bo'lsa-da, allanimalarni ilg'agandek bo'ldi.
- Bolam qani, xotinim qani? — dedi arang.
- Bolangiz hozir ancha yaxshi, faqat…
- Nima faqat? Shifokor u yog'ini gapirolmadi, tiliga og'ir keldi. Keyinchalik ma'lum bo'ldiki, xotini omonatini topshirgan ekan. «O'g'lingiz ancha yaxshi» degani «Endi yurolmaydi, aravaga mixlanib qoladi», degani ekan.
***
Nurbek qayta uylanmadi. «Bolam o'gay ona qo'lida qolmasin», dedi. «Birda bilishim, birda bilmasligim mumkin. O'gay, baribir, o'gayligini qilishi mumkin», dedi. Xullas, uni uylantirishning iloji bo'lmadi. Qishloq odatlariga muvofiq, bir kuni unikiga qo'ni-qo'shnilar oqsoqolning rahnamoligida kirib kelishdi.
- Bandasiga yozilgan bu, Nurbek, chidaymiz. Ammo butun umr aza tutib o'tolmaysiz-ku. O'zingizni o'ylamasangiz ham bolangizni o'ylang. O'n yashar bola… — dedi oqsoqol.
- O'n bir, — qaysarlik qildi Nurbek.
- Sen bizga o'yin qilyapsan, Nurbek. Ammo hayotni o'yin bilma! Ko'zingni kattaroq och!
- Uylanmayman! — ko'kragiga mushtladi Nurbek. — Uylanmayman!
- Aka, — dedi hatto oqsoqoldan ham naf chiqmagandan so'ng Nurbekning ukasi gapga aralashib, — kelinoyimning vafotiga ham bir yildan oshdi. Uylansangiz bo'ladi…
- Nima?! — ukasining yoqasidan oldi aka. — Hali sen shuning uchun paysalga solyapti deb o'ylaganmiding?! Endi xafa bo'lsang ham haqiqatni aytay, men o'g'limni o'gay onaga turtkilatib ulg'aytirmayman. Nurbek o'rnidan turib, ketmonni devorga suyab qo'ydi. Yig'ilganlarda boshqa gapga hojat qolmadi va sekin tarqala boshlashdi. Nurbekning xavotirlarida asos bor edi. To'rt yil muqaddam kelini og'ir xastalikdan vafot etgandi. O'shanda ham qo'ni-qo'shni, qarindosh-urug' o'rtaga tushib ukasini qayta uylantirishdi. Ammo go'dakka ko'krak bermagan ayolning bolaga mehri bo'lmaydi, deganlari rost chiqdi. O'gay ona ukasining o'g'liga, Elmurodga onalik qilmadi, mehr bermadi. U Elmurodni turtkilagani turtkilagan edi. Ukasi uzzukun ishda bo'lgani bois uyda bo'layotgan voqealar borasida bilganidan bilmagani ko'p edi. O'gay ona hatto qaynonasini ham pisand qilmadi. Inobat xolaga qovoq ochmas, gapiga quloq osmasdi. Kamsitgani kamsitgan, o'ksitgani o'ksitgan edi. Nurbek ukasi Elbek bilan yonma-yon ikkita hovlilarda yashashsa-da, ammo mehr-oqibatga soyasi tushmasin, deb o'rtadagi devorni olib tashlashgan edi. Shuning uchun u yoqda nima bo'layotgani bu yoqqa, bu yoqda nima bo'layotgani u yoqqa sir emasdi. Shaharning uylariga o'xshab bu yerda yo'talsang, u yerga eshitilib turardi. Shuning uchun hammasini ko'rib-bilib, his etardi Nurbek. Ammo ko'rish-bilish yetarli emasdi. Nurbek ularning oilasiga aralasholmas, oriyati yo'l qo'ymay, doim istihola qilib yurardi. Uning qo'lidan kelgani faqat o'gay ona yoki kelin dastidan onasini qutqargani, har xil bahonalar topib o'zining hovlisiga ko'chirib o'tgani bo'ldi. Bugun bo'lsa… Bir paytlari ukasining boshiga tushgan savdo o'zining boshiga tushib turibdi. Nahotki, uni ham jonidan to'ydirib, so'ng, baribir, uylantirishsa. Nahotki?! U Elmurod ko'rgan kunlar Dilmurodning ham boshiga tushishiga jim qarab turolmasdi, ana shundan hayiqayotgandi. U uylanish haqidagi qiyin-qistovlarni paysalga solib yuraverdi. O'zi sigir sog'ib, o'zi supur-sidir qildi. O'zi ovqat qilib, o'zi idish-tovoqlarni yuvdi. Bolasiga o'zi bor mehrini berib, o'zi yuvib-tarab, o'zi kiyintirdi. Sog'lig'i nuqul pand berishiga qaramay, Inobat xola o'g'li va nabirasiga madad bo'lib turdi. Hash-pash deguncha tag'in ikki yil o'tib ketdi. Shuncha vaqt o'tgan bo'lishiga qaramay, Inobat xola nabirasining tushkun holatidan siqilar, ich-ichidan unga achinib ketardi. Sho'rlik, mushtdekkina bolani u tomondan onasidan judo qolgani, bu tomondan esa nogironlar aravachasida bir umr qolib ketishi xavfi ezar, boyaqish kundan kunga rangi so'lg'inlashib, umidsizlikka tushib qolayotgandek edi. Xullas, Dilmurod o'zini, boshqalar esa uni o'ylab borgan sari o'zini oldirib qo'yishayotgandi, toki… Dilmurod uchun enaga yollandi. Xadicha ismli ayol har kuni unikiga kelib, xizmatini qilar, dars o'tar, qo'lidan kelganicha ko'mak berardi. Dilmurod darslarni yaxshi o'zlashtirdi. Borgan sari o'qishga ixlos qo'yib, savodi osha boshladi. Keyinchalik Xadichaning Dilmurodga mehri tushib qoldi. Endilikda u asosiy vaqtini Dilmurod bilan o'tkazadigan bo'ldi. Uni tez-tez shifokor dugonasining yoniga olib borib, maslahatlar, ko'rsatmalar olardi. Bora-bora odamlar umuman Dilmurodni Xadichasiz ko'rmay qo'yishdi. Qachon va qaerda bo'lishmasin, Xadicha Dilmurodning aravasini itarib yurar, yonidan bir qadam ham jilmasdi. Hatto dam olish kunlari ham Dilmurodddan bir yosh katta bo'lgan qizi Munisa bilan ularnikiga kelar, Munisa bilan Dilmurod apoq-chapoq

1 2 3 »

#Boshqalar#256
O'xshash hikoyalar
Ehtirosli.ru   Яндекс.Метрика