#

Jannatga limuzinda kirilmaydi!

Tug'uruqxona eshigi oldiga kelayotgan turli limuzinlar, «BMW», «PRADO», «Mercedes» kabi qimmatbaho mashinalarning keti uzilmaydi… Tasvirchi, suratkash, to'y yoki bazmga kelgandek yasan-tusanni joyiga qo'ygan ayollar, kuyovning jo'ralari, qimmatbaho sovg'a va guldastalar bilan tushishadi. Nihoyat “qahramonlar” chiqa boshlashadi. Tasvirchi va suratkash tug'ruqxona ichiga yugurishadi. Zarrin matolarga o'ralgan chaqaloq va ona har turga solinib, tasvirga olinadi. Bu holatni kuzatar ekanman, ahvol shunday davom etsa, to'lg'oqdan tortib, to tug'ruq jarayonlarigacha “esdalik uchun” tasvirga tushirtirib qo'yadigan odatlar ham chiqmasaydi, shunda otalar ham paydo bo'lmasaydi degan xavotir o'tadi dilimdan (xuddi erkak doyalarni yoqlaetgan “erkaklar” singari). Rasmiyatchiliklar tugagach, qarsaklar ostida “qahramonlar” chiqib kelishadi. Kechagina suyaklari qisirlab (er usti va yer ostida talashlikdan qutulgan, to'lg'oqni shunga o'xshataman), ikki dunyo o'rtasida jon talashgan, ranglari siniqqan, labi oqarib dunyoga qayta kelgan jonni – onani tabriklash boshlanadi. Ota bo'lmishni jo'ralar tabriklaydilar. Quchoqlashib, ko'tarib muborakbod etadilar… Bu manzarani kuzatib turgan ayollar suhbatga kirishadi:
- Men ham limuzinda chiqaman, erim tug'ib berganimdan keyin topib keladi-da…
- Men ham shuning janjalini qilib, erimdan gap eshitib oldim. O'g'il tug'arkanman, qildiraman aytganimni… O'zimcha pichirlayman: qanday orzular bilan yashayapmiz. Berilayotgan farzand o'g'ilmi-qizmi, Xudoning irodasi bilan-ku?! Nahot to'lg'oq oldi og'ir jarayonda yarim soatlik dabdaba og'ushida kelajakka razm solsak. Tug'ruq oson bo'lishini Yaratgandan so'rab duo qilish o'rniga, limuzinni muhokama qilib o'tirsak. Bu mashmashalardan kimningdir qalbi huzurlansa, kimnikidir eziladi, yig'laydi. Tug'uruqxona davolash va onalikka tayyorlash bo'limida qancha ayol oylab, yillab farzand umidida «qulini ko'kka» cho'zadi. «Chaqaloq hidin ber Robbim, boshqasi kerakmas», deb zorlanadi. Ko'ngli yarim, dili mahzun. Ular farzandlarin ko'z-ko'z qilib, dang'ir-dung'ur bilan jannatiy iforga, farzand hidiga mast ketayotganda bular o'kinmaydi, deysizmi?! Borliqlaridan pushmon yeb, yuzin yostiqqa berib, yig'laganlarin nechasin ko'rdim. Alam zo'ridan “Mendan ol barchasini Robbim, faqat tirnoqqa zor etma”, deya nola chekayotganlar qancha oramizda. Hamma narsaning me'yori bor. Ko'pchilik buni “yangi mehmonning hurmati”, deb izohlashadi. Hurmat boshqacharoq, foydaliroq ishlar bilan bo'lmaydimi? Quvonch hadya etgan ona-bolaga yaxshiroq parvarish ko'rinishida bo'lsa. Yaxshi yemaklar berib, avaylab, asrab, ularga qaralsa, bu foydaliroq emasmi? Dabdabaga sarflangan xarajatni ona-bola salomatligi uchun uzoq vaqt eplash mumkin emasmi? Ayollarimizning “U qilganida men qilolmaymanmi, undan nimam kam?”, “Birinchi nabira qilsak, qilibmiz-da” qabilidagi oqlovlari erlarni, o'g'illarni tobora ko'proq pul topishga majbur etadi. Ehtiyojlarimiz chegarasin bilmasak, bu kabi urfga aylanib borayotgan harakatlar bizni zalolatga yetaklamaydimi? “Qoyani doimiy tomchilar yemiradi”, degan edi Gyote. Tomchilab yig'ilgan gunohlarimiz dengizga aylanmasaydi! Xulosa o'rnida demoqchi bo'lganim shuki, bizni bu limuzin, qimmatbaho mashinalar, adoqsiz havaslar emas, ezgu amallar jannatga yetaklaydi.

#Boshqalar#28
O'xshash hikoyalar
Ehtirosli.ru   Яндекс.Метрика