#

Bir dasta ko'kat

Sovxozlar tugatilgandan so'ng Samandar bir muddat ishsiz qolib ketdi. Uning ish faoliyati sovxozdan boshlangan, aksiga olib, payvandlashdan bo'lak boshqa ish qo'lidan kelmasdi. Eng yomoni, homiladorlik ta'tiliga chiqib, bir muddat ishsiz qolgan xotini, olti yashar o'g'li va to'rt yashar qizini boqish uchun endi qay bir ishning boshini tutish haqida o'ylay boshladi. Uylanganidan so'ng uzoq qarindoshining bir xona va ombordan iborat bo'shab qolgan hovlisiga ko'chib o'tdi. Ijaraga, albatta. Uyning hatto oshxonasi ham hovli yuzasida edi. Chunonchi, uy tiklash oson emas-da. Yugur-yugur azoblaridan tashqari, bir dunyo xarajati ham bor. O'zida pul yo'q. Kundalik osh-nonni qora mehnat bilan topadi. Kim ham unga pul berardi. Bor-yo'g'i o'sha ikkita xonaga o'choq qurib olib, shu bilan qizdirib oladi, xolos. Mana, bugun kattasi maktabga chiqaman deb turibdi. Unga ust-bosh qilish kerak. Tomni yopish kerak. Kichkinalarga qishlik kiyimlar olish kerak. Shu kattasi juda sho'x chiqdi-da. Kimga tortdi, ma'lummas. Bir joyda o'tirmaydi. Bir u yoqqa, bir bu yoqqa chopadi. Quloqsizligini aytmaysizmi?! Nuqul bidirlab, aql o'rgatishi yetmagandek, ba'zan aytganingni qilmaydi. Onasi tomonidan bir necha marta tanbeh eshitgan, tarsaki yegan bo'lishiga qaramay, bilganidan qolmaydi. Biroq nima bo'lganda ham, ota-ona bilan bolalar yonida urishishmasdi. Har gal Manzura hali qishga taraddud ko'rish uchun, hali bolalarning kam-ko'sti uchun, hali qarasang ro'zg'or uchun nolishni boshlaganida Samandar uni zudlik bilan ovutishga tushar, bolalar eshitmasin, derdi. Samandar bolaning ko'zi to'q bo'lib o'sishi lozim, deb hisoblardi. «Ular hali juda yosh. Bir kun kelib hayotning achchiq-shirinini o'zlari tushunib olishadi, hozircha qo'y, quloqlari tinch, yuraklari shukrona bilan ulg'aysin, behalovot qilma», — derdi xotiniga. O'shligidan otasiz o'sgani uchunmi, bolalariga bor mehrini berar, bolalar ham onasidan ko'ra otasini ko'proq yaxshi ko'rishardi. Ayniqsa, qizchasi. Ishdan kelishi bilan yugurib borib kiyimlari qo'lidan olar, otasining kostyumi uning uchun juda ulkan bo'lgani sabab, sudrab-sudrab xonasiga kirgizar, so'ng poyabzalini ham tozalab, artib qo'yardi.
***
Bugun o'zi mashmashali kun bo'ldi. Aslida, Manzura ham qaysarlik qilmoqchi yoki janjal boshlamoqchi emasdi.
- Boshim qotib qoldi. Ertaga nima pishiramiz, nima yeymiz, masalliqlar ham tugadi, — dedi Manzura tap etib kosadagi mastavani erining oldiga qo'yarkan.
- Erta kelaversin-chi, — dedi Samandar doimgidek bosiqlik bilan. — Bir gap bo'lar, aytdim-ku, bozor o'xshamay qoldi. Odamlar ikki qop sabzavot xarid qilsa ham, yelkalab ketyapti. Arava hech kimga kerak bo'lmay qolgan… Samandarning javobi garchi muloyim va sekin chiqqan bo'lsa-da, ammo jahl bilan gapirdi.
- Bilaman, — dedi Manzura ovozini xiyol ko'tarib, norozi ohangda, — qachon bahonangiz bo'lmagan o'zi… Hammasi yaxshi bo'ladi, hammasi yaxshi bo'ladi. O'n yetti yoshimdan beri eshitaman bu gapni. Muhabbatimga ishon, hammasi yaxshi bo'ladi. Baxtli-saodatli bo'lamiz…
- Bo'ldi qilsang-chi, bolalar eshitib qoladi, — boshini egib o'tirgan Samandar xotiniga o'tindi. — Nima, baxtsizmisan? Manglayga shapatilashni qachon kanda qilasan-a, shularmasmi bizning baxtimiz?!
- Baxt faqat ota bo'lish, ona bo'lishda bo'lsa, unda muhabbatning nima keragi bor edi…
- Manzura
- Doim og'zimga urasiz, — yig'lamsirab gapirdi Manzura. — Xudoning ertasidan ko'pi bor ekanmi? Bir chora qiling, uyda borimiz tugaganiga bir hafta bo'lay deb qoldi. Hali u, hali bu qo'shnining ostonasida sarg'ayib bo'ldim-ku. Ro'zg'orga qarash kerak, bolalarning ust-boshini olish kerak. Tomni yopmasak, qishdan qanday chiqamiz? Biz-ku chidarmiz, bolalar-chi? Nima, qosh bo'yab, ko'zimga surma surtish uchun so'rayapmanmi pulni?
- Bularga pul emas, ko'kat kerak, onasi, ko'kat kerak, — dedi Samandar iljayib. U xotiniga hazil qilmoqchi, kayfiyatini biroz ko'tarmoqchi edi.
- Oldin pul toping, keyin o'ylaysiz ko'kat haqida. Samandar o'ylanib qoldi. Xuddi «Ajoyib xayolparast» filmidagi qahramonga o'xshab, shirin orzularga berildi.
- Chindan ham, — dedi Samandar, — qani edi bir dasta ko'kat bo'lsa…
- Agar bilsangiz… Manzura bir-bir bosh suqib chiqib ketgan o'g'il-qizlaridan uyaldi chog'i, jim bo'lib qoldi.
- Bolalar uyg'oq, shekilli, jim, uyat bo'ladi, onasi…
- Aynan bolalardan uyalmasligim kerak aslida, — deya pichirladi birozdan so'ng Manzura o'ziga o'zi. — Ikki o'g'il, ikki qizim bo'lishini istayman, dedingiz. Endi boqib ham qo'yingda. Samandar qizarib-bo'zarib ketdi. Xotinining gapi qanchalik oriyatiga tegmasin, o'zini qo'lga oldi. Tilini tishlab o'tiraverdi.
- Ma, ol, — dedi o'rnidan turib cho'ntagidagi borini berarkan. Bu uning ishga qatnab turishi uchun oxirgi yo'l kirasi edi.
- O'zingiz nima qilasiz?
- Yayov yuraman. Baribir,

1 2 »

#Boshqalar#49
O'xshash hikoyalar
Ehtirosli.ru   Яндекс.Метрика