#

«Xotinim meni boqsin»

Zuhra opa jalada qolib ketdi. Taksida ketishga ozroq puli bor-u, lekin uni non va holvaga atagan, avtobusdan esa darak yo'q. Ayol oyoqlaridan o'tayotgan suvni o'n besh daqiqa avvaloq payqagandi. Shamollab qolganidanmi, burnini tez-tez tortib qo'yar, eskirib ketgan sumkasini changallagancha bekatda turardi. Nihoyat, avtobus keldi. Zuhra opa «Xudoga shukr» dedi-yu, o'zini tiqilinch avtobus ichiga urdi.
***
— Qaerlarda qolib ketding, soat yettidan oshdi, sening yurishingni qara! — dedi Hakim aka ozg'in yelkasini qisib to'ng'illarkan.
- Nima o'ynab yuribmanmi, asabimga tegavermang, — Zuhra opaning hozir janjalga sira tobi yo'q, sovuqdan qotgan oyoqlarini uqalash bilan ovora edi.
- Xudo biladi, — dedi erkak xotiniga kinoya bilan, — balki yomg'irda romantika qilib aylanib yurgandirsan?
- Tashqarida sayr qilib yuradigan yomg'ir tomchilayotgani yo'q, jala quyyapti, jala! — baqirib yubordi ayol. — Lekin kuni bo'yi uyda o'tirgan erkak buni qaerdan farqlasin, tushunaman. Hakim akaning uni o'chdi. Erkak xotini har safar uyda o'tirganini ta'na qilishni boshlagach, hech narsa deyolmay qolar, tomoq qirgancha yana televizor qarshisiga o'tirib olardi. Zuhra opa erining bu qilig'idan kuyinib-kuyinib charchagan, bora-bora bariga qo'l siltagandi. Ayol «Bolalar, kelinglar, choy ichamiz», dedi-yu, oxirgi puliga olgan non va holvani stol ustiga qo'ydi.
- Oyi-i-i! Oldinma-ketin onasi tomon yugurib kelgan ikki bolakayning ko'zlari stol ustida.
- Qo'lingni yuv, ikkalang ham…
- Qornim ochdi, oyi.
- Mana, holva olib keldim, choy ichamiz, o'g'lim.
- Yo'q, ovqat yegim kelyapti.
- Men ham non yemayman, ko'chada ovqatlanaylik, qornim och… Zuhra opa xarxasha qilayotgan ikki o'g'lining gaplaridan ezilib ketdi. U bugun maosh olaman, deb o'ylagan, ammo kechikkan oylik sabab ro'zg'orni ham to'ldirolmagandi. Ayol garchi yuragi siqilsa-da, bolalarini urishib berdi va ularning og'ziga majburlab non sola boshladi.
- Ikkalasi ham o'g'il bola, berch non bilan qurt tushgan holvangga to'yarmidi bular, — dedi Hakim aka burnini jiyirib.
- Sizda insof bormi o'zi?! Ayol favqulodda asabiy baqirib yubordi. U azbaroyi xo'rligi kelganidan tez-tez nafas olar, alamga to'lgan nigohi iztirobli boqardi.
- Gapirayotgan gapingizdan o'zingiz uyalmaysizmi, a? Shu gaplarni gapirishga betingiz qanday chidaydi?! Axir men mana shu sovuqda, mana shu jalada qolsam ham, hatto taksiga pul qizg'anib, o'shaning puliga non olaman deb, bekatda bir soat avtobus kutdim. Oyoqlarimni ko'ryapsizmi, yetti yillik etigimdan qancha suv o'tganini ko'ryapsizmi o'zi?!
- O'zingni bos, buncha shang'illaysan?! — dedi Hakim aka ko'zlarini ola-kula qilib. — Axir o'zing bugun maosh olaman, ertaroq qaytib, ro'zg'orni to'ldiraman, demaganmiding? Shunga aytdim-da…
- Menga qarang, — dedi ayol ko'z yoshlarini artib, o'rnidan turarkan, — bizning oilada kim erkak o'zi, menmi yoki siz? Shu savolimga javob bering?
- Hey, o'chir ovozingni, tilingni tiy! Janjal avjiga chiqdi. Ramz va Aziz uyda yana to'polon bo'lishini sezishgan, lekin hech qo'rqmayotgandi. Ularning har ikkisi ham ota-onasining bu adoqsiz olishuvlariga o'rganib ketgan. Bolalar uydagi bu muhitni mutlaq tabiiy hol deb bilishar, hatto ular uchun kun bo'yi otasi bilan birga qolish zavqliroq edi. Ramz oyisi ishga ketgan zahoti ko'chaga yugurar, mahallaning barcha bolalari bilan gap talashib chiqardi-yu, lekin hech mushtlashmasdi.
- Men seni dadamga aytib beraman! — dedi u navbatdai urishlardan birida do'stiga chiranib. — Dadam sening kuningni ko'rsatadi.
- Dadang avval o'z kunini ko'rsin, sizlarni oyingiz boqadi-ku. Sen oyimga aytib beraman, deb ayt keyingi safar. Bolalar xandon otib kulishdi. Ramz ayni mana shu daqiqalardanoq ilk bora otasi hech qaerda ishlamasligidan uyalgan, uyiga borib yig'lagandi. Har safar bunday gap-so'zlar Hakim akaga yetib borganida, u ensasini qotirib, «Xotinlarga o'xshab yig'lamasang-chi, gapiraveradi-da», derdi, xolos. Yoki bo'lmasa, ko'chaga chiqib, bolalarni urardi. Hakim aka bilan o'chakishishdan foyda yo'qligini mahalladagilar allaqachon anglashgan, bu odam yoshligidan bezori o'sgani uchun hech kim u bilan adi-badi aytib o'tirmasdi. Zuhra opa ham erining bu feliga chidashdan o'zga chorani topolmaydi. Ajrashay desa, keyin ikki bolani sudrab boradigan joyi yo'q. Ba'zi-ba'zida sabr kosasi to'lib ketgan ayol ham uyda hech narsaga qaramay, yotib olardi.
- Hoy, ishga bormaysanmi? — dedi shunday kunlarning birida Hakim aka xotinini turtib.
- Bormayman, men ham charchadim, nima qilsangiz qiling, lekin ro'zg'orni butlab qo'ying, — dedi ayol boshini yostiqdan ko'tarmay.
- Men ham bir kun ishlab qolarman, ungacha sen boqib tur bizlarni…
- Meni o'z holimga qo'ying. Hakim akaning kapalagi uchib ketdi. U esini taniganidan buyon tuzuk-quruq ish qilmagan, yoshligida o'g'rilik, bezorilik yo'li bilan topgan pullarini aytmasa, hech qaerda ishlamagan

1 2 3 »

#Boshqalar#206#meni
O'xshash hikoyalar
Ehtirosli.ru   Яндекс.Метрика