#

SUT HAQI… (Real voqealarga asoslangan)

Bobomurod ota-onasining asrandisi edi. Ular befarzand ekan. Bolalar uyiga borib o'n ikkiga qadam qo'yish arafasida turgan Bobomurodga ko'zlari tushdi-yu, yopishdi-qolishdi. Bolakayning har lahzada ota-onaga yuragi oqardi. Ahyon-ahyonda qaysidir tengdoshi yoki o'zidan kichikroq bolalarni kimlardir olib ketayotganini ko'rsa, mahzun tortib qolar, har kecha shu lahzalar uning ham boshiga tushishini orzulab uyquga ketardi… Afsus, peshonasi yarqiramagan ekan. Shu xonadonga kelganiga olti oygina bo'lgandi. Bobomurod endi-endi yangi ota-onasiga elikib, mehr qo'ya boshlagandi. Uch oy burun avtohalokatga uchrashdi-yu, ikkovlari ham halok bo'lishdi. Bobomurodning sho'riga sho'rva to'kildi. Ota-onasining qarindosh-urug'lari oqibatsizlik qilishdi. Aldab-suldab qandaydir qog'ozlarga imzo qo'ydirib olishdi-yu, Bobomurod ko'chada qoldi. Lekin u qaytib bolalar uyiga borishni, o'rtoqlari qarshisida sharmanda bo'lishni xohlamadi. Qo'ni-qo'shnilar qancha qistalang qilishmasin, ko'nmadi. Tavakkal ko'chaga o'zini urdi… Baxtga qarshi, ko'chada yashab ketishning o'zi bo'lmaydi. Rangi oqarinqiragan, tomoq osti, bo'yni kirlagan, sochlari pataklashgan bolakayni har kim ham o'ziga yaqinlashtiravermaydi. Militsionerlar esa tutib olishsa, albatta bolalar uyiga olib borib tashlashlariga Bobomurodning aqli yetardi. Shuning uchun u juda ehtiyotkorlik bilan ish tutdi. Har qadam bosganda, atrofga alanglashni unutmadi, tunlarni birovlar nazari tushmaydigan xilvat joylarda o'tkazdi. Faqat qorin to'ydirish oson kechmasdi. Axlatxonlardan qolgan-qutgan non, ovqatlarni yeyishga ham qo'rqardi, ham o'ziga ep ko'rmasdi.
- Men albatta katta odam bo'lib ketaman, — derdi har gal qorni tatalab bezovta qilganda Bobomurod o'ziga taskin berib. — O'qish-yozishni bilaman, demak, kattakon dargohlarda o'qiyman. Yo'q, jarroh bo'laman. Yangi otam, onamni tiriltira olmadim. Ularni yonimda olib qola bilmadim. Endi hech bo'lmasa xasta odamlarning dardini olaman. Ha, bu qo'limdan keladi… Baribir hali voyaga yetmagan bolakayga katta shaharda to'laqonli yashash mushkul kechadi. Bobomurod o'ylay-o'ylay, tilanchilik qilib qorin to'ydirishni ma'qul ko'rdi. Ammo boshqa gadoylar kabi bozor, ko'chalarda turmadi. Xonadonlar eshigini erinmay taqillatib, bir burda non berishlarini so'raydigan bo'ldi. Shubhasiz, kimdir rahmi kelib, non, qand-qurs berdi, Yana kimlardir bolakayning kissasiga imi-jimida pul solib qo'ydi…
***
Yakshanba kuni edi. Bobomurod qaysidir ko'p qavatli uy podvalida yotib qolgandi. Negadir uyqu orasida ko'p bor alahladi. Tushiga allambalolar kirib chiqibdi. Erta tongda uyg'onib ketdi-yu, yuragi g'ash tortib, bir muddat o'tirib qoldi. Bebosh va murg'ak ko'ngli qandaydir yoqimsiz hodisa ro'y berishidan xabar qilgandek bo'laverdi. «Melisalar tutib bolalar uyiga oborib tashlashadi shekilli, — o'yladi Bobomurod. — Ilgariyam shunaqa tush ko'rganimda melisaga tushib qoluvdim. Jin ursin. Tag'in anavi Marat bilan jiqqamush bo'lamanmi? Qaniydi o'sha yerga bormasam! » Shunday xayollar bilan Bobomurod asta, ehtiyotkorona tashqariga chiqdi. Qorni tatalab borardi. Zudlik bilan kimningdir eshigini taqillatib bir burda non so'ramasa, holi og'irlashishini sezib turardi. Ammo ba'zi bolalar kabi o'g'irlik qilishni xohlamasdi. Topgan nonini halollab yeyishni ma'qul ko'rardi. U piyoda, militsionerlar nazaridan xoli ko'chalar bo'ylab ancha yo'l bosdi. Bir-biridan hashamdor hovlilarga yaqinlashgach, taqqa to'xtab atrofga alangladi. Tevarakda deyarli hech kim ko'rinmasdi. «Hov anavi yashil darvozani taqillataman, — ko'nglidan o'tkazdi Bobomurod. — Keyin boshqalariga o'taman. Agar bir-ikki kunga yetadigan pul topsam, yaxshi bo'lardi. Tinch joy topib maza qilib uxlardim…» Bobomurod xuddi o'sha yashil darvozaga yaqin bordi-da, qo'ng'iroq tugmachasini qayta-qayta bosdi. So'ngra ehtiyot shart ikki qadam ortga tislandi. Sal o'tib darvozaning kichik eshigi ochildi va qarshisida juda ko'hlik bir qiz hozir bo'ldi. Qiz o'zidan nari borsa uch-to'rt yosh katta edi. Umri deyarli ko'cha kezib o'tgan Bobomurod qizning xudo bergan husnini xuddi kattalar kabi aniq ilg'ay oldi. Qalbini o'ziga butkul noma'lum iliqlik chulg'ab, bir necha o'n soniya ichida qilib yurgan ishi, kirlagan kiyimi, pataklashgan sochlari uchun qizdan juda-juda uyaldi. Uyat azbaroyi zo'r kelganidan tili kalimaga kelmay bir muddat kalovlandi.
- Ha, bolakay, senga kim kerak edi? — muloyimlik bilan so'radi qiz kulimsirab. — Birovni izlayapsanmi?
- Y-yo'-o'q, — dedi yer chizib Bobomurod. — Haligi…
- Gapiraver uyalmay, — davom etdi qiz u tomon yana bir qadam tashlab. — Nima bo'ldi?
- Haligi… Og'rinmasangiz, bir piyola suv bersangiz devdim… Ochig'i… Chanqab ketuvdim…
- Voy, xo'p, — dedi qiz. — Shu xolosmi? Balki qorning ham ochdir? Yur, ovqat suzib beraman!
- E, yo'-o'q, — dedi beixtiyor jonlanib Bobomurod.

1 2 »

#Boshqalar#63#haqi#real#voqealarga#asoslangan
O'xshash hikoyalar
Ehtirosli.ru   Яндекс.Метрика