#

O'LIMDAN KEYINGI HAYoT (mistika)…

Mening o'limdan keyingi sarguzashtlarim to'rtinchi qavatdan yiqilganimdan so'ng boshlandi. Qiziq, keyinroq politsiyadan aniqlab bilsam, o'limimga ikkita sabab qo'yishibdi. O'z joniga qasd qilish va joniga qasd qilish niqobi ostidagi qotillik. Joniga qasd qilishni ular quyidagicha tasvirlashgan: Men erkak kishi bilan xufiyona uchrashib yurganman-u, kutilmaganda uning xiyonat qilayotganidan xabar topganman. Erkak meni tashlab ketgan. Javob sifatida men alamimga chidolmay o'zimni derazadan pastga otganman. Ikkinchi sababi joniga qasd qilish niqobi ostidagi qotillik. Ya'ni, erkak, ya'ni, jazmanim xiyonat qilayotganidan men xabar topgach, negadir qo'rqib ketib ayblarini yopish maqsadida meni derazadan pastga itarib yuborgan. Aslida esa hammasi boshqacha kechgandi. «Tarvuz» laqabli mushugim bo'lardi. U yaramas derazaning tashqari tarafiga terib chiqilgan guldonlarga hojat chiqarishni xush ko'rardi. Qancha haydamay, baribir yo'lini topardi. O'sha mash'um kuni ertalab ham negadir «Tarvuz» ko'rinmay qolganidan xavotirim oshib, yugurgancha balkonga chiqdim. Ne ko'z bilan ko'rayki, u guldonlardan biriga osilib turibdi. Chamasi, mo'ljalni sal noto'g'ri olib tushib ketayozgan shekilli. Jonim xalqumimga kelib uni ko'tarib olish niyatida belimgacha engashib pastga qo'l cho'zdim. Shunda mushuk to'satdan bilagimga yopishib shu qadar qattiq tishladiki, men muvozanatni yo'qotib pastga — beton ustiga qulab tushganimni sezmay qoldim…
***
Kasalxonaning og'irxonasida o'zimga kelganimda, oynali shift orqali pachoqlangan qovurg'alarimni, qonga botgan yuzimni ko'rdim. Vrachlar atrofimni o'rab olib qovurg'alarimni joy-joyiga qo'yishar, oralariga qandaydir temir tutqichlar o'rnatishardi. Men hammasini oynali shift orqali bemalol tomosha qilar, vujudimda hech qanday og'riq, qo'rquv sezmasdim. Shunda yuzlarimga yaxshiroq razm solishni istadim. Vrachlar orasidan ko'rishga ham muvaffaq bo'ldim. Yo'q, bu mening yuzim emas, murdaniki edi. Rangim oppoq, burnim qiyshaygan, lablarim tishlarimga qapishib ketgandi. Shunda ko'nglim ozib ketdi. Chunki, ilgari murdalardan juda-juda qo'rqardim. Bu yerda esa… O'zimning murdam… Eng dahshatlisi, ko'zlarim yumuq. Unda bularning barchasini qanday ko'ryapman? Qo'rqqanimdan o'zimni bir chetga oldim-u, shiftdagi ikkita chiroq orasida paydo bo'ldim. Shunda hammasi o'zgacha tus oldi. Shiftda hech qanday ko'zgu yo'q edi. O'z jasadimni yuqoridan turib kuzatayotganimga guvoh bo'ldim. Yo'q, qo'rqib ketmadim. Hali o'lim sharpasi meni ta'qib etmasdi. Ha, hammasi tush. Men tushimda parvoz qilyapman. Shunday ekan, nega yoqimliroq, go'zalroq joylarda parvoz qilmasligim kerak? Shunday o'ylar miyamga keldi-yu, ochiq eshikdan kasalxona yo'lagi bo'ylab tashqariga keta boshladim… Yo'lakning yarmiga yetganimda, meni yo'g'on yaltiroq sim yuqoriga torta boshladi. Men avvaliga og'irxonadagi birorta simni ilashtirib oldimmikan deb ham o'yladim. Ha-ya, to'xta, hozirgi ko'rinishim qanaqa o'zi? Ketyapman-u, qanday ko'rinishga ega ekanimni bilmayman. Shunday xohish menda paydo bo'lishi hamono ro'paramda o'z qiyofam namoyon bo'ldi. Men juda sog'lom, go'zal bir ayol sifatida savlat to'kib turardim…
***
Yo'lak oxirida katta deraza bor ekan. O'sha oynadan uchib o'tishga qaror qildim. Oh, shift uzra parvoz qilish shu qadar yoqimli ediki… Afsuski, uzoqqa uchib bora olmadim. Yaltiroq sim menga mahkam boylangan edi. Undan xalos bo'lmoqqa shaylanganimda, ko'ksimda kuchli og'riqni his etdim. Nimayam qilardim? Ortga qaytishga majbur bo'ldim… Og'irxona yonidan uchib borib yo'lak burchagiga burildim. Bu yer kasal ko'rishga kelganlar uchun mo'ljallangandi. Stol, divan va ikkita yumshoq kursi qo'yilgan. Kursilardan birida dugonam Natasha o'tirar va qo'l telefoni orqali kim bilandir gaplashar, ko'zlaridan shashqator yosh quyilardi. Albatta, suhbat men haqimda ketyapti.
- Vrachlar umuman umid yo'q deyishyapti. — derdi Natasha yig'i aralash. — Bechora Anya! O'sha erkak bilan yashay boshlagandayoq oxiri yaxshilik bilan tugamasligini bilardim…
- Natasha, yig'lashni bas qil! — baqirdim unga. — Nega yig'laysan? Mana, men yoningda turibman! U esa xuddi meni eshitmagandek hasratlashishda davom etdi. Men sekin pastga tushib Natashaga yaqinlashdim-da, yuzlarini silamoqchi bo'ldim. So'ngra yelkasiga qo'limni qo'ydim. Ammo u negadir meni payqamadi. Hayron bo'ldim-u, indamay dugonamning so'zlarini tinglashda davom etdim.
- Albatta, — derdi u. — Og'irxonada behush yotibdi. U yerga hech kimni kiritishmayapti. Georgiy yo'q. Qaerdaligini hech kim bilmaydi. Yaramas, berkinganga o'xshaydi. Men politsiyaga hammasini aytib berdim. Ular hozir qotilni qidirishyapti. Men o'ylaymanki, Anya o'z joniga qasd qilgan taqdirdayam, baribir u qotil!
***
Men bu gaplarni ortiq eshitib tura olmasligimni anglab yetdim. Negaki, mening yaqin dugonam qon qaqshayapti, mening dog'imda kuyib yonyapti…

1 2 3 ... 5 »

#Boshqalar#109#olimdan#keyingi#hayot#mistika
O'xshash hikoyalar
Ehtirosli.ru   Яндекс.Метрика