#

Sakkiz yashar qizcha sabog'i

Hali-hanuz o'sha voqea esimga tushsa, hayot qonuniyatining beshafqatligi, yashash uchun berilgan umrning nechog'li qiymatga egaligiga ich-ichimdan iqror bo'laman. Shuning barobarida, vaqti kelsa, yosh bola ham senga saboq berishi, murakkab voqealarga yoshiga xos samimiyat bilan yechim topishi sabab faqat bolalarga yarashadigan buyuklik oldida ta'zim qilgim kelaveradi. O'sha voqea sakkiz yoshli singilcham bilan yozning so'nggi shomida yuz bergan edi. Oradan bir necha yil o'tgan bo'lsa-da, o'sha iqror, xulosa, tushunish va anglash hayotimni boshqarib borayotganini his qilaman. Gohi kunlari, shu jajji singlimning teran mulohazasi, sodda falsafasi va hayot haqidagi buyuk xulosasiga hayron ham qolaman. Xayolimga «Bola — buyuk donishmand» degan jumla keladi. Bunga judayam ishonaman shunday damlarda. Yozning so'nggi shomi edi o'shanda… Men hamma narsadan — yeru osmondan, yaxshi-yomondan, jamiki yaratiqlardan, bari-baridan xafa va alamzada edim. Hammaga quvonch, sevinch, baxt ulashadigan saxiy qismat menga kelganda xasislik qilganday, avval ne'matini berib, keyin rashkimi, qahrimi kelib, beshafqatlarcha tortib olganday yoki meni tubi ko'rinmas quduqqa tashlab yuborganday edi. Ko'ksimda qo'rg'oshin quyilgan-u, u lahza sayin vujudimni kuydirar, og'riq butun tanamga tarqalar, «Dod!» deb toshlarga boshimni urib yorgim, daraxtlarni ildizi bilan sug'urib olgim, katagiga qamalib yotgan tovuqlarni tirqiratib quvgim, qurillab uyqusini uradigan mushugu kuchuklarni tayoq bilan solgim kelardi. «Nega?», «Nima uchun?» degan savollar tomog'imga tiqilib qolganday edi go'yo. Atrofimdagi odamlar beg'am va behis ediki, bu holat meni aqldan ozdirishi hech gap emasdi. Mendan kaltak yeb yurgan sinfdoshlarim shunchalik baxtiyor ediki, maktabda barcha fandan uch baho oladigan, hatto jismoniy tarbiya darsini eplab topshirolmaydigan jo'ralarim ham taqdirdan xursand, qismatidan mamnun edi o'shanda. Go'yo baland tog' cho'qqisi yelkalarimga ko'chib tushgandek, toshqin daryo faqat mening bog'imni oqizib ketgandek, kuchli bo'ron uyimni vayron qilgandek, hatto yomg'iru qor ham yolg'iz mening boshimga yog'ilayotgandek. Hammaga hamma narsa bor-u, birgina mening umidim kesilgan, yuragi zardobga to'la edim o'shanda. O'shanda bor-yo'g'i besh oygina yashagan qizalog'im olamdan o'tgan edi. Yuz yildan ortiq umr ko'rsa bo'ladigan dunyoda bir hayqiriqday kelib-ketgan qizalog'imning dog'ida ado bo'layozgandim o'sha kezlari.
- Shox ketsa-ketsin, butoq ketmasin, — deb onam meni yupatgan bo'ladi. O'zining ham birinchi farzandi o'lganini, yuragi teshilganini aytib, yig'laydi mushtiparim. — Agar senga bir gap bo'lsa, nima qilaman, qaerga boraman? Menga ham rahming kelsin, — deydi ko'z yoshi yuzini yuvib.
- Meni jin urarmidi?! Yuribman-ku, dunyoga kelib «dada» deyolmagan, «ona» deyolmagan, qiqir-qiqir kulolmagan qizimni tuproqqa ko'mib kelib, baloday yuribman-ku! Yuribman-ku!
- Xudoning qahri keladi, bolam! Bergan ham U, olgan ham O'zi… — deydi sakson yoshni qoralagan momom. — U bir qush edi, uchdi-ketdi… Nima ham qilardik…
- Olar ekan, nega beradi? — degan olovdek hayqiriq bo'g'zimni kuydiradi.
- Tavba qil, tavba qil-e! — deydi otin xolam. — U dunyoda yosh bola jannat eshigining oldida yig'lab turarkan. «Sen kiraver, sening gunohing yo'q», degan farishtalarga qarab: «Avval ota-onam kirsin, keyin kiraman. Menga u dunyoni bermading, nega endi bu dunyoda — jannatda ota-onam bilan birga bo'lmas ekanman?» deb zorlanib yig'larkan…
- E, gapirmang. Bu dunyoda shuncha yonyapman-ku… U… Onam yuzimga tarsaki tushiradi. Keyin yosh boladay ho'ngrab yig'laydi. Yig'layveradi. O'rnimdan turib ketaman. Kuchukni tayoq bilan solib qolaman, mushukni tepaman, tovuqqa kaltak otaman, yuragimdagi olov pasaymaydi. Kuydiraveradi, kuydiraveradi…
***
Qo'rada oltita ozg'in qo'zichoq bor. Ba'zisining onasi o'lgan, ayrimi o'smay qolgan. O'pkasi sob bo'lgan: yo'talgani-yo'talgan. Cho'ponlar boshimizga balo bo'lmasin, deb tashlab ketgan. Shu dardisarlar boshga bitgan balo, goh otam, goh onam boqadi. Bog'imizning tepasida adirlik bor — shu yerda qorni to'yadi jonivorlarning. O'sha kuni, bilmayman, qandaydir yumush bilan otam shaharga tushgan, ukam bundan 4-5 oy oldin nom-nishonsiz, bedarak yo'qolgan ho'kizlarni izlab dashtga ketgan. Onam o'sha yig'laganida qon bosimi oshibdimi, yotibdi: momom, xolam, xotinim atrofida musichadek tizilib turibdi. Faqat jajji singilcham ho'ng-ho'ng yig'laydi.
- Bir o'zim qanday boqaman, tepada ilon bor, qo'rqaman, — deydi menga qarab yana yig'iga zo'r berarkan.
- Sen qol, o'zim… — deya tayoqni qo'lga olaman. Onam boshini ko'tarib, «Birga bor», deb ishora qiladi, joni og'riyotganini-da unutib. «O'zini bir balo qilib qo'ymasin», deb xavotirlanadi. Singlim menga ergashadi. U tayoqni qo'limdan oldi,

1 2 3 »

#Boshqalar#621#yashar#sabogi
O'xshash hikoyalar
Ehtirosli.ru   Яндекс.Метрика