#

Erkakning ish bergan makri

Nav-nihol qiz soyabonini nozik qo'llarida tutgancha eshikni qulfladi-da, ko'p qavatli binodan tusha boshladi.
- Munis! Yangragan ovoz kimnikiligini payqagan qiz darrov ortiga o'girildi. So'nggi rusumdagi mashinadan tushgan Sanjar Munisa tomon kela boshladi.
- Salom, — dedi Munisa Sanjarning yuziga qaramaslikka urinib.
- Salomni, yaxshi qiz, to'liq berish kerak, — dedi Sanjar miyig'ida kulib qo'yarkan Munisadan sinchkov nigohini uzmay.
- Siz chet mamlakatlarda o'qib, yashab kelganingiz uchun…
- Inson Yer kurrasini aylanib chiqsa ham, o'zligini yo'qotmasligi kerak.
- Unda, assalomu alaykum, — dedi qiz biroz zarda bilan. — Endi ketaveraymi?
- Va alaykum assalo-o-om! — Sanjarning kayfiyati nima uchundir ko'tarilib ketgandi. — Yo'q, hech qaerga yolg'iz ketmaysan, o'zim tashlab qo'yaman…
- Yo'q, yo'q! — dedi Munisa hayajonini yashirolmay. — O'zim ketaman. Siz meni uyim oldida kutishni bas qiling.
- Kutganim yo'q, shunchaki…
- Kutmasangiz yana yaxshi, xayr!
- Shoshma, Munis… Sanjarning gapi doimgidek chala qoldi. Besh yil davomida o'zga yurtlarda ham o'qib, ham ishlab kelgan Sanjar endilikda o'zi uchun risoladagidek rafiqa bo'la oladigan qiz qidirayotgandi. Buning uchun bir mahallada katta bo'lgan Munisani eng yaxshi nomzod deb bilgan Sanjar oilasi garchi boshqa yerga ko'chib ketgan bo'lsa ham, goh uni, goh buni bahona qilib, eski mahallasiga qatnayverardi. Sanjar uyidagi mehmonlarni ko'rib ajablanmadi. Mehmondorchilikni xush ko'radigan onasi dugonalariyu tanishlarini uyiga chaqirib charchamasdi. Sanjar onasining bu odati hamon o'zgarmagani uchun jilmaygan ko'yi bosh chayqadi-da, ketishga shaylangan mehmonlar bilan salomlashdi.
- H-haligi, bu esa mening qizim Sara! — o'zini tanishtirib bo'lgan ayol yonidagi sariq sochli qizga ishora qildi.
- Sara? — ajablandi Sanjar va hazilkashlik bilan ayolga gap qotdi. — Nima inglizga turmushga chiqqanmisiz?
- Qani endi! — uzun tirnoqli barmoqlari bilan qizil lablarini berkitib kuldi ayol. — Yo'q, biz shunchaki qizimizni erkalab shunday deymiz. Asl ismi esa Sarvinoz.
- Shunday chiroyli ismi bor ekan-ku, allaqanday Saraga balo bormi. Ha, mayli, tanishganimdan xursandman Sarvinozxon. Fikrini dangal aytishga odatlangan Sanjar o'z xonasi tarafga o'tib ketdi.
- Xo'sh, qalay? — dedi mehmonlarini kuzatib, o'g'li yoniga o'tirgan ayol terilgan qoshlarini uchirib.
- Ahvolimmi? Durust…
- E-e, qizni aytyapman, — dedi ayol yoshiga yarashmagan allaqanday erkalik bilan. — Sanjar, shu qiz bilan bir uchrashib ko'r. Dugonam juda boy, orzu-havasli…
- E, ha-a-a, — dedi Sanjar onasiga yaqinroq kelib kularkan. — Hali ular sovchilarmidi? Bu deyman, besh yil ichida zamonaviylashib ketibmiz-ku, a? Endi qizlar yigitlarnikiga kelishyaptimi?
- Senga hazil bo'lsa, axir chiroyli qiz-ku!
- Oyi, — Sanjar o'rnidan turib, jiddiy tortdi. — Bunday ko'g'irchoqlardan bir umrlik umr yo'ldosh chiqarmidi? Ochig'ini aytsam, juda hurliqo qiz qidirmayapman. Oddiygina, lekin haqiqiy bo'lsin. Men biroz uxlab olay, keyinroq gaplashamiz. Eski mahallasiga do'stlarini ko'rgani borgan Sanjar Munisani ko'rdiyu, qizni yoqtirib qoldi. Qaysi do'stidan surishtirmasin, bari Munisani maqtar, faqat og'ir sharoiti unga to'g'ri kelmasligini aytishardi. «Nima, men kelin bo'lib tusharmidim, sharoitining menga dahli yo'q», derdi do'stlariga Sanjar. Dastlab Munisaning ko'nglini topishni va ke­yin onasini qizning uyiga yuborishni o'ylab yurgan Sanjar bu ishni tezroq hal qilishga qaror qildi.
- Sen bilan gaplashib olishim zarur, buncha mendan qochmasang, — dedi Sanjar kunlarning birida Munisaning yo'lidan chiqib.
- Yaxshi, gapiring!
- Qiziqsan-da, Munis, — kulib qo'ydi Sanjar. — Buncha shoshaverasan-a? Katta odamlardek biror joyda o'tirib, muhokama qilinadigan jiddiy mavzu bor. Munisa biroz o'ylanib turdi-da, rozilik berdi. Sanjar qizni shinam restoranga olib kirdi. Qiz esa negadir qimtinib o'tirardi.
- Bemalol o'tirsang-chi, Munis, — dedi Sanjar va taomnomani ochdi. — Nima yeymiz, qornim juda och…
- Yo'q, men hech narsa yemayman, — dedi Munisa uyalib. Qiz garchi ertalabdan buyon tuz totmaganiga qaramay barcha takliflarni rad etdi, ammo Sanjarning qistovi tufayli taomnomani ochib, biror taom tanlashga majbur bo'ldi. Munisa taomlar qarshisida yozilgan narxlarni ko'rarkan, ko'zlari katta ochilib ketdi va eng arzon salatni tanladi.
- Meni o't-o'lan bilan aldamoqchimisan, deyman? — Sanjar ko'tarinki kayfiyatda ko'z qisib qo'ydi. — Sen go'shtli taomlardan ko'p-ko'p yeyishing kerak, nimjonligingni qara. Ayt­ganday, ovqat pishirishni bilasanmi?
- Ha.
- Mening rafiqam yaxshi uy bekasi bo'lishi kerak. Aslida, ko'chada ovqatlanishni yoqtirmayman. Uyda mehr bilan tayyorlangan taomga nima yetsin, shunday emasmi?
- To'g'ri.
- Bilasanmi, Munis? — dedi suhbatga berilib ketgan Sanjar. — Mening rafiqam uchun oila birinchi

1 2 3 »

#Boshqalar#75#bergan#makri
O'xshash hikoyalar
Ehtirosli.ru   Яндекс.Метрика