#

Ibratli hayotiy hikoya… (albatta o‘qing)

Kichik bir korxonaga ishga kelganimga ham olti oydan oshdi… Shu davr mobaynida, korxona boshlig‘i menda juda iliq taassurot qoldirdi. Bundan oldin ham bir ikki tashkilotda xisobchi lavozimida ishlaganman, lekin bu inson kabi mehridaryo boshliq qo‘lida ishlamagandim. Aslida, ish vaqtida juda kattiqqo‘l, jonkuyar, bizga qo‘shilib o‘zi ham ishlab charchamaydigan, mehnatsevar inson… Qo‘l ostidagilarni qattiq nazoratga olgani bilan kezi kelganda vaqtini topib biz bilan xazillashib ham turadilar. Lekin bir odatidan doim hayron qolardim… Nimadandir norozi bo‘lib, jaxli chiqib, bizni tergab tursada, onasi telefon qilib qolguday bo‘lsa, o‘zgaradi qoladi… Telefonga yuzlanib, unda onasini qo‘ngiroq qilayotganiga ko‘zi tushishi bilanok, yuzida iliq tabassum paydo bo‘ladi… Har safargi suxbatlatlarida, qayta-qayta«onajon»,«onajonim»degan so‘zlarini kanda qilmaydi. To‘g‘risi yoshi kattaroq, ayniqsa boshliq odamdan bunday erkalanib aytilayotgan so‘zlarni eshitish, har qanday kishiga erish tuyular ekan. Onasining o‘zi gapini tugatib hayrlashmaguncha, boshlig‘imiz telefonni ko‘yay demaydi. Bugungi kungacha boshlig‘imning bu fe’li men uchun mavxum edi. Oy oxiri bo‘lganligi uchun, kechga qadar xisobotlarni tayyorlab ishxonada qolib ketdim. Hamma uyiga tarqalishgan, faqat boshlig‘im ikkimiz qoldik… Meni ishdan bo‘shashimni va keyin meni uyimga mashinasida eltib qo‘yish uchun atay kutib turgandi. Juda samimiy inson, odamiylik xissi ham juda yuqori bu kishida,«Ketavering o‘zim yetib olarman»deyishimga qaramay uyimning bu yerdan uzoqroqda ekanligi uchun,«Yo‘lda qiynalib yurasizmi?»deya, kutib turardi. Xonasida o‘tirib zerikib ketdi shekilli, yonimga chiqib o‘tirib oldi. Boshliq bo‘lganligi uchun, bir nima deyishga ham xijolat. Ishlarimni kuzatib turganida, stolim ustida turgan boshlig‘imning telefoniga yana qo‘ng‘iroq bo‘lib qoldi. Telefonni qo‘llariga olgunlaricha, beixtiyor telefon ekraniga ko‘zim tushdi. Oppoq ro‘molga o‘rangan, yuzlaridan nur taralib turgan,nuroniy ayol surati va tagida katta harflar bilan«ONAJONIM»deb yozib qo‘yilgan. Boshlig‘im nariroqqa borib ular bilan biroz suhbatlashib qaytdilar. Bilishimcha yana onalari, kech qolib ketganlariga havotir olib telefon qilgan bo‘lsalar kerak hoynaxoy. Anchadan beri onalari hakida bilgim kelib yurganligimni o‘ylab, vaqtdan foydalanib ulardan so‘rab ko‘rmoqchi bo‘ldim.
—O‘rtok boshliq, aybga buyurmang-u, onangiz hakida gapirib bera olmaysizmi? To‘satdan qilgan murojaatimdan hayron bo‘ldilar va kulimsirab turib:
—Mayli—deydi–lekin sizga avval o‘z hayotim hakida gapirib beraman keyin nega onamga bunchalik mehribon ekanligimni o‘zingiz xulosa qilib olarsiz.
—Ho‘p bo‘ladi-da—deganday boshimni imlayman. Shundan so‘ng boshlig‘im o‘zining hayoti to‘g‘risida gapira ketdi.
***
Men hamma o‘g‘il bolalar qatori sho‘x va shodon bola edim… O‘shanda 1982 yilning yozi edi… Ikkinchi sinfni tamomlab, yozgi tatilga chiqqandik. Uyimizda otam va onam tez-tez janjallashib, urishib qolaverishganidan bezib, ko‘chadan beri kelmas edim. Aslida-ku onam juda bosiq va bama’ni ayol edilar. Biz ularni juda yaxshi ko‘rardik. Dadam esa butkul teskarisi, ko‘p ichadigan, janjalkash, badfe’l odam edilar. Tez-tez janjallashib qolishini sababi ham shunda edi-da aslida. Natijada onam dadamga jaxl kilib, singlimni olib o‘zlarining uylariga ketib qolardilar. Oilada uch farzand edik, opam men va singlim. Har gal ular janjallashganlarida, yuragimda kattik qo‘rkuv egallar edi. «Ishqilib ajrashib ketishmasin-da»deya… Ikki oylardan so‘ng, har doimgi janjallarining birida onam jaxl bilan yig‘i aralash:
—Bo‘ldi dadasi sabr kosam to‘ldi, endi ketaman. Butunlay ketaman, ajrashamiz—deb yubordilar. Gaplarining orasida, qiz bola bo‘lganligi uchun opamni va singlimni o‘zlari bilan olib ketishlarini ham aytdilar. Onamni gapidan battar jazavaga tushgan dadamlar, ularning yuzlariga shapaloq tortib yubordilarda:
—Ketsang ketaver, lekin hech birini o‘zing bilan olib ketmaysan, bemalol ajrashaveramiz—dedilar. Ularning janjallaridan qo‘rqib qolgan singlim opamning ichiga yashirinib olgandi bechora. Kechasi bilan Xudoga yolvordim: “Ey Xudojon, otam bilan onam ajrashmasin, iltimos sendan, endi to‘palonchi bola bo‘lmayman, yaxshi bola bo‘laman”deya yig‘lab va’dalar berdim. Ertasiga esa onam singlimni olib ketib q oldilar… Oradan ikki kun o‘tib esa, kichik holam bilan uyga kirib keldilarda, narsalarini yig‘ishtira ketdilar. Onamni yonlariga borib, qo‘llaridan ushlagancha yig‘lab, yalina ketim. “Ketmang onajon, bizni tashlab ketmang, sizni yaxshi ko‘raman” Onam ham gaplarimni eshitib yig‘lab yuborgan bo‘lsalarda, baribir narsalarini yig‘ishtirishdan to‘xtamas edilar… Bir payt, onamning kelganini payqagan dadam vajoxatini yashirmay, bo‘ralab so‘kinib xovliga kirib keldi, singlim bilan ostonada turgan edik, bizni tashqariga itarib yubordilarda, qo‘liga pichoq olib onam va holam turgan uyga kirib ketdilar. Ichkaridan eshikni berkitib ham oldilar. Dadamning qo‘lidagi pichoqni ko‘rib qattiq qo‘rqqanimizdan ayvondan qochib ketayotganimda, onamning«Voydod»degan qattiq chinqirishini eshitib ortimga qaradim. Onam oynadan sakrab hovliga tushayotgan edi. Ortidan dadam quvib chiqdilar. Baqir-chaqir ovozi qo‘shnimizning hovlisiga eshitilibdi shekilli, keksa Omina xola hansiragancha yugurib chiqdi va dadamning qo‘lidan ushlamokchi bo‘ldi. Keksaligi tufayli dadamni to‘xtatib qola olmas, otam har gal qo‘ldan chiqib yana onam tomon kelardilar… Hovlidagi bo‘layotgan vaziyatdan qo‘rqmasin deb opam va singlimni olib ikki ko‘cha narida

1 2 3 »

#Umr manzaralari#185#ibratli#hayotiy#hikoya#albatta#oqing
O'xshash hikoyalar
Ehtirosli.ru   Яндекс.Метрика