#

BO`M-BO`SH XONA

Men to'qqizinchi sinfda bo'lganimda, qo`shimcha darslarga o'qituvchinikiga borishim kerak edi. Sinov vaqtlari yaqinlashib qoldi, meni matematika bilan hech qanday aloqam yo'q edi. Otam otasining o'qituvchisi bo'lgan eski do'sti Sora opa bilan telefon orqali gaplashib, men bilan birga ishlashni ma'qulladi. Uyimdan bir yarim chaqirim uzoqlikda, bir xonali kvartirada yashardi. Menga mavzuimni juda yaxshi tushuntirdi. 5-6 sinfdan keyin nihoyat algebra asoslarini tushunishga va uning chuqurliklarini o'rganishga kirishdim. Bir kuni u meni chaqirib, endi darslar boshqa kvartirada bo'lib o'tadi, dedi. Men juda xursand bo'ldim, chunki u juda yaqin edi. Ammo birinchi marta yangi manzilga kelganimda, quvonchim bir zumda umidsizlikka tushib qoldi. Kvartira avvalgisidan kichikroq edi va xonaning darvoza yonidagi to'shakda 80 ga kirgan juda baxtsiz bir odamni yotardi. Bu Sora opaning xolasi, uning qandaydir kasali borligini tushuntirdi, ammo operatsiya uchun pul yo'q, shuning uchun keksa ayol uyda yotib, asta sekin o'ladi. Bugungi mashg'ulotlar shu erda o'tkazilishi kerak, chunki bugungi kunda kampir ahvoli tobora yomonlashib, hozirgi kunda doimiy g'amxo'rlikka muhtoj. Hatto noma'lum keksa ayolga achinardim va vaqti-vaqti bilan unga to`rt yoki shirinlik olib kela boshladim. Taxminan bir necha oy davom etdi bu hol. Men yana bir kuni murabbiyimnikiga bordim. Eshik qo`ng`irog`ini uzoq bosdim. Nihoyat, eshik ochildi, ichkaridan nafas eshitildi, so'ngra xarakterli tovush "pim-pim" ohangida eshitildi va eshik ochildi. Ikkinchi qavatga kirdim, xonadon eshigini ochdim, lekin bu yerda hech kim yo'q edi, qariya buvi ham, murabbiyim Sora opa ham. Lekin xonadon egasi chiqib keldi va qo'shnisiga qarab kirib ketdi, deb o'yladim. Men asta-sekin daftarlarni, qalamlarni tashlab, umuman tayyorlanishga tushdim. To'g'risini aytganda, men hali bir tafsilotni aralashtirib yubordim: sovutgichdagi kabi kvartira sovuq edi. Men batareykalarga tegmadim -issiq. Keyin hammom eshigining ochilishi tovushi eshitildi, lekin hech kim chiqmadi. Faqat eshik asta-sekin ochilib ketdi. Men bu yerda juda asabbiy edim. Uyning egasi Sora opaning singlisi edi. Meni yaxshi tanirdi. U telefonni olib, tezlik bilan Sora opaga terdi. Keyin o'qituvchimning issiq ovozini eshitdim:
- Men xozirgina oyimizni bo`g`ib o`ldirdim… Men o`tirgan joyimdan qo`zg`ala olmasdim. Sora opaning singlisi birdan menga tashlanib qoldi. Qo`lidagi oshxona pichog`i to`g`ri kelib yuragimdan teparoqqa, yelka qismimga sanchilib ulgurgandi… Hammasi shunchalik tez sodir bo`lganidan, birozgina olishuvimizdan so`ng hushimga keldim. Polda Sora opaning singlisi qonga belanib yotardi. U jon ko`p qon yo`qotib bo`lgandi. Zudlik bilan uydan chiqib ketishga taraddudlandim. Tashqariga olib chiquvchi eshik oldida Sora opa qo`lida bolta bilan menga qarab jahl otiga mingan holda tirjayib turardi. Boltani ichkaridan olgani aniq edi, chunki ayoq kiyim yechish yo`lagidagi javon ortida boltaga ilgari ko`zim tushuvdi. Uni ko`rib nima qilishimni bilmay qoldim. Ortga qarab yugurdim. Ichkari xonadagi eshikni ichidan qulflab olib poyladim, u eshikni bolta bilan buzib kirmoqchi bo`lib zarbalar berardi. Eshi endihamki parchalanib bo`lganida qo`lidagi boltaning polga tushib ketgan taqur-tuqur ovozidan o`zimga keldim. Ilma teshik bo`lib ketgan eshik yorig`idan qarasam keksa kampir ruhi uni bo`g`ayotganiga o`z ko`zlarim bilan guvoh bo`ldim. Xonada esa, endi mendan boshqa biror tirik jon qolmagandi…

#Qo'rqinchli voqealar#48
O'xshash hikoyalar
Ehtirosli.ru   Яндекс.Метрика