#

"Hujra" ohirgi qism

Otamning bu harakatlaridan garchi o'zi ichkariga kirishni juda - juda xoxlasa ham bunga nimadir yo'l qo'ymayotganini sezish mumkin, ammo ana shu yo'l qo'ymayotgan narsa nima ekanini hech ham hayolimga sig'dira olmas edim. Birozdan keyin esa otam ancha tinchlanib oldida " hujra " eshigiga qaraganicha joyidan qimirlamasdan turar edi. Bu onda men nima qilishni ham bilmay qolgandim, otamning bu turishi negadir menga yoqmayotgandi, chunki otam huddi erki o'zida emasdek taassurot uyg'otar edi. Agarda hozir men tashqariga chiqmasam otam birorta keskin qaror qabul qilishi mumkin. Shunday qilib men tashqariga yugurib chiqdimda otamni chalg'itish uchun gap boshladim.
- Ota bu yerda nima qilayabsiz?
- Hech nima o'g'lim o'zing nima qilayabsan?
- Tashqariga chiqgandim, ota bu turishiz menga yoqmayabdi!
- O'zimga ham yoqmayabdi o'g'lim qani yur uyga kiramiz!
- Ho'b ota!
- O'g'lim boshqa bu " hujra "ning yaqiniga ham yo'lamagin!
- Tushundim ota faqat sizning ahvolingiz yaxshiga o'xshamayabdi!
- Hammasi yaxshi o'g'lim! Biz shu tariqa uyga kirib, ikkimiz ham o'z xonalarimiz tomon yo'l oldik. Oradan sakkiz yil vaqt o'tdi. Men mana shu sakkiz yil vaqt oralig'ida bir daqiqaga bo'lsa ham o'sha " hujra "dagi ayolni ya'ni hech kimni umuman hayolimdan chiqara olmadim, uning maqsadini tushuna olmay halak edim. Bu vaqt oralig'ida onam ham vafot etdilar, buni tan olish qanchayin qiyin bo'lmasin, onam endi bu dunyoda yo'qlar. Nazarimda xozir darvoza ochiladiyu ichkariga onam kirib keladigandek tuyulaveradi. Harchand urinmay onamning yo'qligini bolalik ko'nglim sig'dirmaydi, ikki yildan buyon shunday holat. Otamni esa hayot tashvishlari allaqachon sochlariga oq oralatdi. Mana shu sakkiz yil mobaynida menda onam aytganidek birorta o'zgarish bo'lmadi, aniqroq qilib aytadigan bo'lsam hech kim meni bezovta qilmadi, yo'qlamadi ham, sekin asta hech kim mening xotiramdan ochib borayotgan bir vaqtda, kutilmaganda u yana hayotimda paydo bo'ldi. O'sha kunni aniq eslayman, 2010 - yil 23 - may qoq yarim tunda hammasi yana qaytadan boshlandi. Taxminan soat 00 : 20 lar atrofi edi. Men uyqusizlikdan qiynalib hech bir joyga o'rnasholmay bedor yotgan bir vaqtimda chap qo'limning bilagidan kimdir ushlaganini sezdim. Shoshib chap tarafimga qaradim hech kim yo'q, lekin chap qo'limni qimirlata olmayabman, harchand kuch ishlatib urinmay qo'limni umuman ko'tara olmayabman, kimdir qo'limni katta kuch bilan bosib turganga o'xshardi, anashu qo'limni ko'rinmas xamroxim ushlab turgan joyi qattiq og'rir edi. Bu og'riqni sizlarga qanday ifodalasam ekan, nazarimda qo'limga yuzlab tikonlar qadalganday, nimadir qattiq sanchilayotganini xis qilar edim. O'ng qo'lim bilan uni turtib yuborishga urinar ekanman bu befoyda ekanini xis qildim, chunki qo'lim hech narsaga urilmas edi. Bu qanday hol? Atrofimda hech narsa mavjud emas, ammo qo'limni kimdir qattiq bosib turganini xis qilmoqda, og'riq chap yelkamga qadar chiqdi, nazarimda xozir chap qo'lim yelkamdan uzilib tushadigandek tuyulmoqda. Men esa hali ham ko'rinmas raqibim bilan kurashish bilan bandman, nixoyat uni menga rahmi keldimi yoki boshqa bir sababmi meni qo'yib yubordi, o'nimdan sapchib turdimda, chiroqni yoqdim, tungi soat 00 : 35, chap qo'lim negadir qaltirashdan to'xtamas edi. Bu orada menga tanish bo'lgan ovoz " hujra " tarafdan eshitila boshladi.
- Alibek nega meni yo'qlamay qo'yding? Uning bu savoliga nima deb javob berishni ham bilmayman, u menga ketma - ket javob bera olmaydigan savollarimni bermoqda.
- Nega jimsan, meni unutib qo'ydingmi? Shu onda men hech kim hali ham hujrani tark etmaganini anglab yetdim. Uning ovozi xonam bo'ylab ham eshitila boshladi.
- Yonimga kel, meni bu yerdan ozod qil! Shu damda ixtiyorim o'zimda emas edi. Qanday harakat qilmay bu men emas edim. Qo'limga nazar soldim, uzun va ingichka barmoqlarning izi shundoqqina qizarib bilinib turibdi. Insonning bu qadar nozik va uzun bo'lmaydi, unda bu kimga tegishli? Bu orada xonamdan chiqib otamning xonasi tarafga yura boshladim va uning eshigini kuchim boricha taqqillata boshladim, ko'p o'tmay otam ham chiqdilar.
- Tinchlikmi o'g'lim yarim kechasi nima gap bo'ldi?
- Ota menga " hujra "ning kalitini bering!
- Uni nima qilasan?
- Hech kimning yoniga kirishim kerak, u meni chaqiryabdi, aytishicha unga yordamim kerak? Mening bu javobimdan keyin otamning ko'z qorachig'lari biroz kattalashdi va menga hayratomus hamda achinish nigohi bilan tikilib turar edi. Otamning bu qarashlari ham meni biroz havotirga solayotgan edi. Shu onda kutilmagan xolat ro'y berdi tanam umuman o'zimga bo'ysunmayotgandi, men kutilmaganda otamning qo'llaridan tutganimcha uni tashqariga sudrashga harakat qilar edim.
- Sizdan iltimos ota menga kalitni bering!
- O'g'lim o'zingni bos men otangman, hammasi joyida bo'ladi! Men otamning bu gaplariga parvo ham qilmay uni sudrashga astoydik kirishgan edim. Nahotki bu men bo'lsam, bu vaqtda men kimga bo'ysunayotganimni ham bilmasdim. Ayni shu damda otam ham kuch ishlatishga o'tdilar, otam qo'llarini mening qo'llarimdan

1 2 3 »

#Qo'rqinchli voqealar#75#hujra#ohirgi#qism
O'xshash hikoyalar
Ehtirosli.ru   Яндекс.Метрика