#

СОКИН ДАРЁ ҚАЪРИДА (детектив ҳикоя) оҳири.

Дарё соҳилида жойлашган фоҳишахонадан битта шалақи қақалаганча ташқарига отилиб чиқди:
— Дониёр ака! Азизим! Энди нима қиламан! ааа! Уааа! Дод фарёд қилганича атрофга аланг жаланг қилди– ю, хозиргина “гўёки Дониёрнинг ўртоғи “ бўлиб келган Назаровнинг унга қараб турганини кўриб попуги пасайиб қолди.
— Дониёр акам менга уйланаман деганди. Ўзи хам пужмурда шароитда яшагани учун унга хам қийин эди. “Вақтинча шу ерда яшаб тур, янги квартира топсам ўшаққа кўчиб кетамиз”, деганди.
— Хўп
Аммо уни оҳирги марта март ойида кўргандим деябсизку. – деди муғомбирлик қилиб Назаров қув кўзлари билан тикилди.
— Ха аммо ўша пайтда опаси билан бирга ўзини квартирасида яшарди. Опаси билан
– деди шалақи жувон ошкора Назаровга хирс билан қаради. “Еб тўймаган ялаб тўярмиди”? Икки метр қалинликда пудра сепиб олган, қовоғини тагига хам бир коса тен ми қиз болалар суртадиган суртма ранг баранг бинафша яшил тусли ёғли бир нарса. “Мен учига чиққан фоҳишаман” дея башараси айтиб турарди.
— Исминг нима? – деб сўради Назаров.
— Нози. – деди ингичка миёвлагандек у
— Айт чи. ўша Дониёр аканг март ойида нима иш билан шуғулланар эди?
— Таксичилик қиларди.
— Сен билан тез тез кўришиб турармиди? Жувон “хмм” дегандек бош чайқади. Агар уни расмларини кўрсатсам, сен шерикларини ёки бирорта дўстини таниб айтиб бера оласанми?
— Улар одатда учаласи бирга келарди. пиқилаб йиғлади Нози. “Астағфриллоҳ”! шунчалик жирканч бўладими? — навбатма навбат учала ўртоқлар.
— Мана буни танийсанми? — дея унга сувдан чиққан икинчи ўликни тахминий суратини кўрсатди.
— Ха бу Баҳодир. Дониёр акамнинг ошнаси.
— Ха. Аммо учинчи ўртоғини сурати бизда йўқ эди. балким сен таърифлаб бера оларсан? Нози ўйлашга уриниб кўрди. Ва аллам балоларни рўкач қилиб чала чулпа гап ташлади.
— У жуда тез келиб тез кетарди. – жуда хунук хихилади Нози — Шу сабаб юзини у қадар эслолмайман.
— Опаси билан яшарди, дединг. – эслатди Назаров — нима у асли бу ерлик эмасмиди?
— Дониёр акам асли тумандан. Чеккароқ шаҳарчадан келиб шу ерда қолиб кетган. Бор йўғи битта ногирон опаси бор эди. Ўзлари ғирт етим эди. Шахардаги дўмлардан бирида опаси билан яшаб унга боғланиб қолганди. Арендага дамас ҳайдарди. Мана шу линияда киракашлик қиларди. Шалақи жувон яна азадор хотинлардек дод фарёд қила бошлади.
— Менинг унга рахмим келиб уйланмаса хам “хотин” дек меҳрибон эдим! Аммо кейин йўқолиб қолди! Шу пайт Назаровнинг қўл телефони жириглаб қолди.
— Эшитаман?
— Назаров. Тезроқ марказга етиб келинг! Қотилни аниқладик! Назаров шошиб қолди шартта қўл телефонини ўчирди–да, жувонга қаради:
— Агар учинчи ўртоғи ҳақида бирор нарса ёдингизга тушса мен билан боғланинг.
— Балки “дам “ олиб кетарсиз? – нозланди Нози, Назаров шунақангги дарғазаб бир қараш қилдики, қиз уятдан довдираб то Назаровнинг қора Спарки чангли из қолдириб кўздан йўқолгунча тикилиб қолди.
***
— Ахмоқ бола. ўз оёғи билан тўрга тушиб ўтирибди! – музаффарият наъшасидан сармаст ўтирган Ҳамидов Назаровни ўз хонасида кутиб оларкан, нариги малла кўзгули кабинага қир ташлади: — Аввалига Морг машиансини балонини тешибди. Мурдаларни ўзини машинасида олиб келди. Сўнг хатто ўликларни ўз қўли билан ер остидаги экспертиза бўлмасига ташишга кўмаклашди.
— Бу менимча “қотил” у дейишга етарли эмас. – ҳафсаласи пир бўлган Назаров негадир хамон кимлиги аниқланмай қолаётган учинчи мурда ҳақида ўйларди.
— Ана ўзини ўзи сотиб қўйди–ку.
— Айбига иқрор бўлди. ми? – шошилмай сўради Назаров
— Ха. “уларни мен ўлдирдим”, деябди. – хотиржам оҳангда гапирди Ҳамидов
— Бу қадар иш осон ёпилиши мумкин эмас. – яна жаҳл қилди Назаров, — Мумкин бўлса менга эксперт таҳлилини берсангиз. Кейин майлими, гумондорга бир иккита савол берсам?
— У мурдаларнинг либоси орасидан нимадирни ўғирлаётганда қўлга тушди.
— Нима нима? – деди ажабланиб Назаров
— Бу
қанақадир флэшка. адаптер. – дона дона қилиб тушунтирди Ҳамидов, аммо хатто биз хам ундаги маълумотларни очиб кўра олмадик. Буткул яроқсиз холатга келган экан. Қотил ўғрини икки соат қатъий режимда тергов қилган эдим, у хаммасини ўзи қилганини тан олди.
— Аммо бу ерда битта чалкашлик бор
каттагина чалкашлик
— деди Назаров илк таҳлил натиажаларини кўздан кечираркан, ноодатий бир нарсани кўриб қолди.
— Мумкин бўлса мени ўша йигит билан ёлғиз гаплашишимга имкон берсангиз.
***
Юзи кўз ёшидан шишиб кетган йигит қорайиб кетган ойнага маъюс қараб турибди. Назаров шаҳд билан ичкарига кириб келар экан, ортидан эшик ёпилиши билан йигитга қарата қаттиқ қаттиқ дўқ ура кетди:
— Ахмоқ! Нодон! Тўнка! шунақа хам калта фахм бўласанми?! Ўзинг емаган сомсангга пул тўлаб ўтирибсан?
Бу туришда сенга камида 25 дан кам беришмайди. Эшитаябсанми?? Йигит буткул карахт холатда Назаровга ялт этиб қаради.
— Мен уларни сен ўлдирмаганингни биланаман. Ҳар қалай уларга ўлим тиламагансан. шундайми? Йигит худди нажоткор фариштасини кўриб тургандек кўзи ярақлади:
— Акажон! уларга айтинг мени қўйворишсин! Мен Баҳошни ўлдирганим йўқ. Менга фақат
унинг.
— Флэшкада нима бор эди? – деди Назаров оғир босиқлик билан совуқ тундлашди.
— Мени оиламни бузадиган видео тасвирлар. – деди ҳўнграб юборди йигит.
— Сени бир инсон билан юзлаштираман, уни танийсанми? Фақат угина сени қутқариб қолиши мумкин. – деди Назаров йигит умидли кўзлари билан қаради.
— Ха ха
албатта! – содиқ қулдек қалтираб кўнди
— То мен уни бу ерга чақириб етиб келгунича. Сен менга аслида нима воқеа содир бўлганини айтиб берасан. – сирли назар ташлади Назаров: —

1 2 3 »

#Daxshatli voqealar#90#sokin#daryo#qarida#detektiv#hikoya
O'xshash hikoyalar
Ehtirosli.ru   Яндекс.Метрика