#

O’lgisi kelgan odam (Detektiv qissa)

Mashina shaharni ikkiga ajratib turgan daryo ustida-gi ko‘prikning qoq o‘rtasida-to‘xtadi. Politsiya-chi Jonson avvaliga unga e’tibor bermadi, ammo mashinadan tush-gan baland bo‘yli kishini ko‘rishi bilan hushyor tortdi.-Jonson bu yerda birinchi bor posbonlik qilayotgani yo‘q, mash’um ko‘prik sevishganlaru xayolparastlar qatori o‘z joniga qasd qilish istagidagilarni ham o‘ziga jalb etishini juda yaxshi bilar edi. Anavi odam avvval atrof-ga diqqat bilan razm solib,-so‘ng shoshilmasdan ko‘prik panjarasiga yaqinlashdi. Uning panjaraga osilayotganini ko‘rgan Jonson sekin so‘kinib olib, u tomonga qarab yugurdi.
—Ajoyib tun, shunday emasmi?—dedi politsiyachi-uning qadam tovushlarini eshitib ko‘prik panjarasidan qo‘lini olgan kishiga salom ham bermay.—Tabiat- dan bahra olayapsizmi deyman? Sizni tushunaman, janob, agar vazifamni bajarayotgan bo‘lmaganimda, menam hozir sevgi yoki shunga o‘xshashroq tuyg‘ular haqida o‘ylayotgan bo‘larmidim. Joniga qasd qilmoqchi bo‘lgan kishi bunaqa be’mani gaplarga hushi yo‘qligini bildirmoqchi bo‘lganday yelka qisib qo‘ya qoldi. So‘ng sigaret tutatdi.
—Sizni ko‘rdimu, biroz gurung qilarmiz deb kelaverdim,—davom etdi politsiyachi o‘zini suhbatdoshining holatini sezmaganga olib.—Bilasizmi, odam bir o‘zi yomon zerikadi…Bu yerdan atrof ajoyib ko‘rinadi, to‘g‘rimi?
—Hozir bu mening ko‘nglimga sig‘maydi,—og‘ir xo‘rsindi novcha kishi sigaret kulini suvga qoqqancha. Jonson e’tibor bermagan ekan, uning qoshlari juda quyuq edi.—Ayni damda men boshqa narsani—qanday qilib oson va qiynalmasdan o‘lim topishni o‘ylayapman.
—Bekor qilasiz,—uning ko‘nglini ko‘tarishga urindi posbon.—Qancha og‘ir bo‘lmasin, yashash kerak. Hayotda hech narsani oldindan ko‘rib bo‘lmaydi. Kim biladi, ehtimol ertaga omadingiz chopib, hamma narsa yaxshi tomonga o‘zgarib ketar. Notanish novcha suvga tikilib uzoq jim qoldi, so‘ng sigaret qoldig‘ini daryo-ga uloqtirib, politsiyachiga qo‘lini uzatdi.
—Ismim Edvard Rayt.
—Ancha-muncha ko‘ngilsiz-liklarni boshdan kechiribsiz chog‘i?—xayrixoh ohang-da so‘radi politsiyachi.
—Ha, shunaqa…—mung‘ayib bosh irg‘adi joniga qasd qilmoqchi bo‘lgan odam.
—Xotinim olamdan o‘tgach, hayotim ag‘dar-to‘ntar bo‘lib, ishlarim ham chappasiga ketayapti. Uni judayam yaxshi ko‘rardim, usiz yashagim kelmay qoldi.
—Bunday demang,—Jonson uning yelkasiga do‘stona qoqib qo‘ydi.—Odam hamma narsaga ko‘nika-di, janob Rayt. Hatto yol-g‘izlikkayam. Yaxshisi, uyin-gizga borib uxlang. Kechasi yotib o‘yla, ertalab turib so‘yla degan gap bor. Mana ko‘rasiz, to‘yib uxlasangiz, ertaga hammasi iziga tushib ketayotganini ko‘rasiz.
—Siz shunga rostan ishonasizmi?
—Albatta,—dedi Jonson jiddiy ohangda.—To‘g‘ri, bu dunyoda yashashning o‘zi mashaqqat. Hamisha-shunday bo‘lgan. Lekin nailoj? Daryo tubi mana shu hayotingizdan sirayam yaxshi emas, gapimga ishonavering. Rayt uzoq o‘ylanib, so‘ng indamay mashinasiga qarab yo‘l oldi. Jonson uning orqasidan ancha vaqt qarab turdi. So‘ng yondaftarini olib, yozib qo‘ydi:«Edvard Rayt, baland bo‘yli, quyuq qoshli kishi. Xotini o‘lgan, ko‘prikdan o‘zini tashlamoqchi bo‘ldi…».
***
Psixiatr Bob Smitning qiyofasi ko‘pchiligimizning bolalik tasavvurimizdagi doktor obraziga juda mos kelar edi. O’z o‘y-xayollari bilan ovora doktor navbatdagi mijozini tinglar ekan, butun yuzini qoplagan soqolini tutamlagan ko‘yi o‘ychan boshini irg‘ab qo‘yardi.
—…Hayotimda ma’ni qolmadi,—shikoyat qilishda davom etardi novcha, quyuq qoshli bemor.—Kecha ko‘prikdan o‘zimni tashlashimga sal qoldi.
—Nima to‘xtatib qoldi sizni?—beparvogina so‘radi doktor. Bemorlarning bema’ni tushlar haqidagi har kungi hikoyalari uning g‘ashini keltirardi.
—Meni politsiyachi to‘x-tatib qoldi. Uning aytishicha, vaziyatdan chiqish yo‘li bu emasmish. Yana o‘z xayollariga berilgan Bob Smit mijg‘ov mijozning gapidan hushyor tortdi.
—Doktor, mening oshqo-zonimni yuvish kerak…
—Bu yana nimaga kerak?—hayron bo‘lib so‘radi Smit.
—Oldingizga kelishdan oldin bir quti uyqu dori ichib yuborgan edim,—hasrat qildi Edvard Rayt.—Yi-girmatadan kam emasdi-yov.-Chuqur uf tortib, o‘rnidan turgan Smit boshini chayqagancha asbob-uskunalarini olish uchun qo‘shni xonaga yo‘l oldi. Oshqozonni yuvish muola-jasi ancha og‘ir kechgan bo‘lsa-da, bemorning baxtiga uyqudori hali qonga so‘rilib ulgurmagan ekan. U muqarrar o‘limdan asrab qolindi.
—Hali yashaysiz,—dedi unga xayrlasha turib Bob Smit.
—Rahmat, doktor.
—Rahmatni qo‘ya turing, siz haqingizda politsiyaga xabar berib qo‘ymasam bo‘lmaydiganga o‘xshaydi…
***
—Ajoyib to‘pponcha,—o‘z molini maqtay boshladi sotuvchi.—Albatta, agar istasangiz sizga bundanam zo‘rini topib berishim mumkin. Ammo unaqasining narxiyam qimmatroq bo‘ladi.
—Rahmat, menga shuyam bo‘laveradi,—uning gapini-kesdi xaridor.—Menga yana bir quti o‘q ham kerak.
—Albatta, albatta,—dedi qurol-aslaha do‘koni egasi xaridorlarni qayd qilish jurnalini ola turib.—Janob Rayt, manavinga ism-familiyangizni yozib, imzo qo‘yishingiz kerak. To‘g‘ri, bu ba’zi birovlarga yoqmaydi, ammo nachora, qoidasi shunaqa…
***
Kechki soat to‘qqizlarda Edvard Raytning eshigi taqilladi. Rayt eshikka yaqinlashib, uning ko‘zchasidan mo‘raladi. Mehmonni tanib, eshikni ochdi.
—Kel, Mark,—ichkari-ga taklif qildi uy egasi.
—Uni sen o‘ldirding, Ed,—dedi mehmon salomlashish o‘rniga uning qorniga to‘pponcha tirab.—U sen bilan tinchgina ajrashmoqchi edi, sen esa uni o‘ldirding…
—Esing joyidami!?—dedi shoshib qolgan Rayt.
—Hammasini judayam puxta bajargansan. Qotillik baxtsiz hodisaday

1 2 »

#Tasirli hikoyalar#190#kelgan#odam#detektiv#qissa
O'xshash hikoyalar
Ehtirosli.ru   Яндекс.Метрика