#

Kundoshlar orasida yuz bergan ayanchli fojia

Shu vaqtga qadar arvohlarning mavjudligiga ishonmasdim. Endi esa boshqacha fikrdaman. Arvohlar, nafaqat bor, balki atrofimizda yurib, bizni o'tmish, bugun va kelajakda yuz berishi mumkin bo'lgan hodisalardan ogoh etishiga ishonaman.
Bu voqea sodir bo'lganda men hali universitetda o'qirdim. Xullas, qish chillasida biz, uch qiz ijarada turgan uyimizni bo'shatib qo'yishimiz kerak bo'lib qoldi. Qahratonda ko'chama-ko'cha yurib, ijaraga uy izlashdan yomoni yo'q. Uch kun qidirib, bir kampirning uyidan joy topdik. Kamgap, qo'rs, qovog'idan qor yog'adigan qari ayolni ko'rib, hafsalam pir bo'ldi. Ijaraga uy topgan dugonamga qarab:
— Bundan tuzukrog'i yo'q edimi? Namuncha buningning turqi sovuq bo'lmasa, — dedim noroziligimni yashirmay.
— Yoqmadimi, u holda o'zing topa qol istarasi issig'idan! — javob qildi u ham xafa bo'lgan ohangda.
— Mayli, vaqtincha tura turaylik, yaxshiroq joy topsak, chiqib ketarmiz-a, qizlar, nima dedingiz?
— Havo biroz isisin, o'shanda joy topish ham osonroq bo'ladi. Ungacha bu kampir bizni yeb qo'ymas, — hazilomuz ohangda so'zladi ijara uyni topishda jonbozlik ko'rsatgan, o'rtamizda eng dadilrog'i bo'lgan Umida.
O'sha uydagi ilk hafta tinch o'tdi. Men hatto “Birinchi tasavvur aldamchi bo'ladi, deganlari rost ekan, men kampirning tashqi ko'rinishiga qarab o'zimcha to'n bichibman-da”, deb o'yladim. Bu uyda bizu kampirdan bo'lak hech qaerda ishlamaydigan takasaltang o'g'li, ovozi ham chiqmaydigan kelini va jonsarak ikki nabirasi bor edi. Bizga hovlining bir burchagidagi xona nasib etgandi. Xonamiz tor, pastqam va deyarli ta'mirtalab bo'lib qolgandi. Qoraygan devorlarga qarab, bu xonaga bo'yoq tegmaganiga o'ttiz yildan ortiq vaqt bo'lgani sezilardi. Qoraygan devorlar sabab chiroq yoniq bo'lsa ham xona ichkarisini yorug' deb bo'lmasdi. Biz uch qiz arang sig'adigan bu tor xonada yolg'iz qolishga qo'rqardim. Diqqinafas xonada go'yo qandaydir sharpa kezib yurganday, ko'cha sovuq bo'lishiga qaramay, ichkari dim, havo yo'qday tuyilardi. Xayolimda ichkarida qolsam meni nimadir bo'g'ayotganga o'xshardi. Nafasim tiqilib, tashqariga yugurib chiqib ketardim. O'sha kecha kech uyquga yotdik. Men yotgan sim karavot og'irlashganday tuyildi va men beixtiyor ko'zlarimni ochdim. Tepamda menga g'amgin tikilib turgan bir ayolga ko'zim tushdi. Qosh-ko'zlari qop-qora, jingalak sochlari yoyilgan ayolning ko'zidagi chuqur qayg'u va yuzidagi iztirobning izlarini aniq ko'rdim. Egnida oq harir ko'ylak, go'yo ertakdagi malikalarga o'xshardi. U bir zum menga tikilib turdi-da, so'ng ikki qo'li bilan tomog'imdan bo'g'a boshladi. Men uni itarishga, changalidan qutulib ketishga qanchalar urinmay, befoyda edi. Dugonalarimni yordamga chaqirmoqchi bo'lar va jon talvasasida tipirchilardim. Endi taqdirga tan berib, qimirlamay qolganimda chiroq yondi. Umida yonimga kelib:
— Tinchlikmi, tur, ko'zlaringni och, senga nima bo'ldi? — deb so'radi.
Men ko'zlarimni ochdim. Terlaganimdan ustimdagi kiyimlarim jiqqa ho'l edi. Xayolimda men uyg'oqday edim, dugonalarim esa uxlagan chog'imda tinimsiz alahlaganimni aytishdi. Xullas, o'sha tun chiroqni o'chirmay uxladik. Ertasiga tunda ham shu voqea takrorlandi. Endi men chiroq o'chsa ham vahimaga tushadigan bo'lib qolgandim. Tun yaqinlashaversa, yuragim bezillardi. Dugonalarim bilan karavotlarni birlashtirsak ham go'yo o'sha ayol kelib, har kecha meni bo'g'ardi. O'z-o'zidan ishtaham yo'qoldi, bo'layotgan voqealar ruhiyatimga ta'sir etib, sho'x qizdan qo'rqoq qizga aylandim. Qizlarga har tun sodir bo'ladigan voqea haqida so'zlab berdim. Umidaning qo'llaridan tutib:
— Iltimos, bu yerdan ko'chib ketaylik, — deb yalinib-yolvordim.
— Mayli, ertadan boshlab ijaraga yangi uy izlayman, topolmasam, yotoqxonaga ko'chishimizga to'g'ri keladi, — dedi u.
Shu payt xonamizga kampirning kelini kirib keldi. U: “Qizlar chiroqni o'chirishni unutishgan bo'lsa kerak. Qaynonam uyg'onib qolsa, ularga baqirmasin, o'chirib kela qolay”, deb kelgan ekan. U uchovimiz ham uxlamaganimizni va boz ustiga mening yig'lab turganimni ko'rib, xavotirlandi. Ko'z yoshlarim sababini bilgach, bir muddat o'ylanib turdi-da: “Demak, hali ham ruhi bezovta ekan-da bechoraning”, dedi g'amga cho'mib. Uchovimiz ham hayrat bilan unga tikildik.
— Uch insonning hayotini izdan chiqargan bu ayanchli voqea sodir bo'lganiga juda ko'p yillar bo'lgan, — deya hikoyasini boshladi u. — Mana shu xona asli siz tushingizda ko'rayotgan o'sha ayolga tegishli. U shu xonada yashagan qaynonamning kundoshi.
Biz og'zimiz ochilib, angrayib qoldik. Biroq uchovimiz ham savol bermay, hikoyani oxirigacha tingladik.
— Ha, ha, hayratlanmang, kundoshi. Aytishlaricha, u beozor, o'z erini jonidan ortiq ko'radigan, uning halovati uchun jonini qurbon qilishga tayyor ayol bo'lgan ekan. Men bu hikoyani rahmatli qaynotamning singlisidan eshitganman. Xullas, o'sha ayol bilan qaynotamning baxtli turmushida bir yagona kemtiklik

1 2 »

#Hayotiy hikoyalar#74#bergan#ayanchli
O'xshash hikoyalar
Ehtirosli.ru   Яндекс.Метрика